Chapter Title : ഓർമ്മപ്പൂക്കൾ 7 [Nakul] [എൻ്റെ അമ്മ പ്രമീള]

മുറിയുടെ മൂലയിൽ വാഷ് ബേസിനും സോപ്പും ഉണ്ട്. ഞങ്ങൾ കൈകഴുകി തുടച്ച് വന്നു. നടക്കുമ്പോൾ അമ്മ ചെറുതായി ആടി പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന് തോന്നി . " എത്രയാ ചേട്ടാ " ? ഞാൻ രാമനോട് ചോദിച്ചു.
" ആയിരത്തി മൂന്നൂറ്റിഎൺപത് " . ഇടിയിറച്ചിക്കു സ്വർണ്ണത്തിനേക്കാളും വെലയാ സാറെ. അതോണ്ട " രാമൻ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഞാൻ പേഴ്സിൽ നിന്ന് മൂന്ന് അഞ്ഞൂറിൻ്റെ നോട്ടുകൾ എടുത്തപ്പോൾ അമ്മ പേഴ്സ് വാങ്ങി ആറ് അഞ്ഞൂറിൻ്റെ നോട്ടുകൾ എടുത്ത് രാമനു നേരേ നീട്ടി .
" അയ്യോ മേഡം. ഇത് വേണ്ട . "
അമ്മ തർക്കിക്കാതെ അത് രാമൻ്റെ ഷർട്ടിൻ്റെ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു കൊടുത്തു പിന്നെ പറഞ്ഞു.
"When somebody in your life is NOT RIGHT FOR YOU , God will continuously use them to hurt you until you become strong enough to let them go ".
"ശരിയാണ് മാഡം പറഞ്ഞത്. " അയാൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. അയാൾ തുടർന്നു. " അവളേം കുറ്റം പറയുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. അവളുടെ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ മനസ്സുകൊണ്ടു മാത്രം സ്നേഹിച്ചാൽ പോരല്ലോ മാഡം. അതിനെനിക്ക് പ്രാപ്തിയില്ലാണ്ടായിപ്പോയി. " . അയാൾ വിങ്ങുന്ന കുറ്റബോധത്തോടെ ഏറ്റ് പറഞ്ഞു. അമ്മ, മേശപ്പുറത്തിരുന്ന റമ്മിൻ്റെ കുപ്പിയിൽ നിന്ന് അമ്മ കുടിച്ച് വെച്ച ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് കുറച്ച് റമ്മൊഴിച്ചു. അത് എടുത്ത് സാവധാനം കുടിച്ച് തീർത്ത് രാമനോടായി പറഞ്ഞു
" എങ്കിൽ അവളെ മോചിപ്പിച്ച് വിടു രാമൻ . അവളോട് ചെയ്യുന്ന പുണ്യമായിരിക്കും അത്. ഒരു സഹോദരിയുടെ വാക്കായി കരുതിയാൽ മതി.വരട്ടെ ". അമ്മ യാത്ര പറഞ്ഞു. പുറകെ ഞാനും പടിയിറങ്ങി. ഉടനെ എവിടെ നിന്നറിയാതെ പെരുമഴ പെയ്തിറങ്ങി. പുറകെ ഹൂങ്കാര ശബ്ദത്തോടെ കാറ്റും .കാറിൽ കയറിയപ്പോഴേക്കും ഞാനും അമ്മയും ഒരു വിധം നന്നായി നനഞ്ഞിരുന്നു . ഞാൻ ഡാഷിലെ ക്ലോക്കിൽ നോക്കി . 11: 50.വണ്ടി വളച്ചെടുക്കാൻ കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടി.
" എന്തിനാ റോയ് ഇത്ര