Chapter Title : ഒരു ജൂനിയർ നഴ്സിന്റെ ഹോസ്പിറ്റൽ അനുഭവങ്ങൾ [Swantham Deepa]

മുറിവുകൾ ഡ്രസ്സ് ചെയ്യുന്നത് ഞാനായിരുന്നു.

ആദ്യത്തെ ദിവസം , ഞാൻ അവരുടെ റിലേറ്റീവ്‌സിനോട് പുറത്ത് കാത്തിരിക്കാൻ പറഞ്ഞു, അവർ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു—"ദൈവമേ, എന്ത് ഭംഗിയാ കാണാൻ?!", ഞാൻ ആലോചിച്ചു.—പിന്നെ പറഞ്ഞു, “കർട്ടനുകൾ, ദീപ.” ഞാൻ അവയെ വലിച്ചടച്ചു, ലോഹ വളയങ്ങൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.

ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ മാത്രം. ഞാൻ പുതപ്പ് അവളുടെ അരയ്ക്ക് മുകളിൽ മടക്കി, വയറ് തുറന്നു, പഴയ ഡ്രസ്സിങ് എടുക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ കൈ പെട്ടെന്ന് എന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു, വിരലുകൾ മുറുകി. “സോറി, ഞാൻ കൈ പിടിച്ചാൽ കുഴപ്പമുണ്ടോ?” അവൾ ചോദിച്ചു, കണ്ണുകൾ എന്നെ തിരയുന്നു. “കുഴപ്പമില്ല,” ഞാൻ പറഞ്ഞു, അവൾ പിടി വിട്ടില്ല. ഞാൻ ടേപ്പ് പതുക്കെ പൊളിച്ചു,

അവളുടെ കണ്ണുകൾ മുറുകെ അടഞ്ഞു, ശ്വാസം ചെറുതായി പുറത്തേക്ക്. “വേദന വളരെ കൂടുതലാകുമോ?” അവൾ മന്ത്രിച്ചു, ഒരു നാണം കലർന്ന ചിരിയോടെ. “ഒരു ചെറിയ നീറ്റൽ മാത്രം,” ഞാൻ പറഞ്ഞു, പതുക്കെ ചെയ്തു. “പതുക്കെ ചെയ്യാം .” അവൾ തലയാട്ടി, പുതിയ ഡ്രസ്സിങ് ഇടുന്നതുവരെ എന്നെ മുറുകെ പിടിച്ചു.

ഞാൻ അവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവൾ ഒരു നീണ്ട ശ്വാസം വിട്ടു. “കഴിഞ്ഞു,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “വേദന ഇല്ലായിരുന്നു ,” അവർ മന്ത്രിച്ചു. “പതുക്കെ ചെയ്തതിനു താങ്ക്സ് ”. ഞാൻ ഗൗൺ മറച്ചു, കെട്ടി, പിന്നെ അവരെ മുടി കെട്ടാൻ ഹെല്പ് ചെയ്തു. ശെരിക്കും നല്ല ഭംഗിയുള്ള മുടി ആയിരുന്നു. കട്ടിയായി തുളുമ്പി അങ്ങനെ കിടന്നു. ഞാൻ പി