Chapter Title : ഒരു ജൂനിയർ നഴ്സിന്റെ ഹോസ്പിറ്റൽ അനുഭവങ്ങൾ [Swantham Deepa]

പറഞ്ഞു, പതുക്കെ ചെയ്തു. “പതുക്കെ ചെയ്യാം .” അവൾ തലയാട്ടി, പുതിയ ഡ്രസ്സിങ് ഇടുന്നതുവരെ എന്നെ മുറുകെ പിടിച്ചു.

ഞാൻ അവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവൾ ഒരു നീണ്ട ശ്വാസം വിട്ടു. “കഴിഞ്ഞു,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “വേദന ഇല്ലായിരുന്നു ,” അവർ മന്ത്രിച്ചു. “പതുക്കെ ചെയ്തതിനു താങ്ക്സ് ”. ഞാൻ ഗൗൺ മറച്ചു, കെട്ടി, പിന്നെ അവരെ മുടി കെട്ടാൻ ഹെല്പ് ചെയ്തു. ശെരിക്കും നല്ല ഭംഗിയുള്ള മുടി ആയിരുന്നു. കട്ടിയായി തുളുമ്പി അങ്ങനെ കിടന്നു. ഞാൻ പിദിച്ചു ഒരു പോണിടെയ്ൽ ആക്കി കൊടുത്തു.

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ സ്ട്രെസ്സ് ഒന്ന് കുറഞ്ഞു. ഞാൻ കയറും, കർട്ടനുകൾ വലിക്കും, പുതപ്പ് മടക്കും. അവളുടെ കൈ എന്റെ കൈയിൽ, പക്ഷേ ആദ്യത്തെ പരിഭ്രാന്തി ഇല്ലായിരുന്നു. അത് മൃദുവായിരുന്നു, സ്നേഹപൂർവ്വം, വിരലുകൾ എന്നെ തലോടുന്നതുപോലെ. അവൾ ഗൗണിനെക്കുറിച്ച് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല—അത് അയഞ്ഞ് കിടന്നു, പുതപ്പ് അരയിൽ ചുരുണ്ട്, ഓരോ തവണയും പരിഭ്രമം കുറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോൾ നീറുന്നില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു. മൂന്നാം ദിവസം എല്ലാം ഒരേപോലെ ആയിരുന്നു, പക്ഷെ ഒരു ഡിഫറെൻസ്. അവരെന്റെ കയ്യിൽ പിടിക്കുന്നതിനു പകരം പരുക്കു അരയിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു. ഡ്രസിങ് ചെയ്തോണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അലസമായി, അവളുടെ കൈ എന്റെ അരയിൽ തടവുന്നു. ഞാൻ എന്നത്തേയും പോലെ ഡ്രസിങ് ചെയ്തു, ഗൗൺ കെട്ടി, മുടി ശരിയാക്കി, അവൾ എന്നെ നോക്കുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.

അവർക്കു എന്നോട് ഒരു കണക്ഷൻ ഡെവലപ്പ് ചെയ്യുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. വളരെ സ്വാഭാവികം ആണത്. vulnerable ആയ ഒരു situationil ഹെല്പ് ചെയ്യുന്ന ആളോടൊരു അട്ട്രാക്ഷൻ. പക്ഷെ ഇവിടെ എനിക്കും തിരിച്ചൊരു അടുപ്പം തോന്നി.

നാലാം ദിവസത്തോടെ, ഞാൻ അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ ആവേശഭരിതയായി. അവളുടെ സ്പർശം വീണ്ടും അനുഭവിക്കാൻ ഞാൻ കാത്തിരുന്നു, എന്താണ് അതിന്റെ അർത്ഥമെന്ന് ഉറപ്പില്ലെങ്കിലും. ഞാൻ എത്തിയപ്പോൾ പുള്ളിക്കാരി വളരെ സീരിയസ് ആയി ഇരിക്കുന്നപോലെ തോന്നി—പക്ഷേ അത് വേഗം മാഞ്ഞു. “നന്നായി ഉറങ്ങിയോ?”