Chapter Title : ഒരു കാളക്കഥ [Master]

പിന്നെ കാളക്കാരന്‍ വേലുപ്പിള്ളയും ഉണ്ട്. വേലുപ്പിള്ളയുടെ വിത്തുകാള രമണനെ പെരുമരത്തില്‍ കെട്ടി നിര്‍ത്തിയിരിക്കുകയാണ്. കൂറ്റനൊരു കാളയാണ് അവന്‍. നാട്ടിലെ പശുക്കളെ മൊത്തം വെടിവയ്ക്കുന്നത് അവനാണ്. ഉത്തരേന്ത്യയില്‍ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ ഗോമാതാക്കളെ കൂലി വാങ്ങി വെടിവയ്ക്കുന്ന കുറ്റത്തിന് രമണനും വേലുപ്പിള്ളയും അകത്താകേണ്ടതാണ്. എന്തായാലും കേരളമായതുകൊണ്ട് പിള്ളയും രമണനും സുരക്ഷിതര്‍. പക്ഷെ ഒന്നാലോചിച്ചാല്‍ കാളകളുടെ യോഗം പോലും മനുഷ്യര്‍ക്കില്ല എന്നത് സത്യം തന്നെയാണ്. നമ്മളൊക്കെ വെടി വയ്ക്കാന്‍ പോയാല്‍ പെണ്ണുങ്ങളാണ് പണം വാങ്ങുക; ഇവിടെ രമണന്‍ വെടി വയ്ക്കണമെങ്കില്‍ അങ്ങോട്ട്‌ കൊടുക്കണം പണം. സാമ്പത്തിക ലൈംഗികതയില്‍ പുരുഷന്മാരായ മനുഷ്യരേക്കാള്‍ വളരെ മുകളിലാണ് കാളകളുടെ സ്ഥാനം. ഒരു കാളയായി ജനിച്ചാല്‍ മതിയായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി; പരസ്യമായി വെടിയും വയ്ക്കാം പണവും കിട്ടും. വന്നു ക്ഷണിച്ചല്ലേ ഒരോരുത്തരു വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയി പണം ഇങ്ങോട്ട് നല്‍കി സുഖിപ്പിക്കുന്നത്? വിദേശത്തെ പണക്കാരികളായ ചില പെണ്ണുങ്ങള്‍ സൗന്ദര്യവും ആരോഗ്യവുമുള്ള പുരുഷന്മാരെ ഇതേപോലെ പണം നല്‍കി വാടകയ്ക്ക് എടുക്കുന്നതായി ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ ആ ഭാഗ്യം രമണന് മാത്രം സ്വന്തം! യോഗം തന്നെ രമണാ യോഗം. അസൂയയോടെ അവനെ ഞാന്‍ നോക്കി.

“ഗോമതിയെ ചേര്‍പ്പിക്കാന്‍ കൊണ്ടുവന്നതാ. പശൂനെ ചേര്‍പ്പിക്കുന്നത് കാണണം എന്ന് നിനക്ക് വല്യ മോഹം അല്ലാരുന്നോ; കണ്ണ് നെറയെ കണ്ടോ” എന്നെ മുട്ടിയുരുമ്മി നിന്നുകൊണ്ട് മായേച്ചി പറഞ്ഞു. ചേച്ചിയുടെ വിയര്‍പ്പിന്റെ ഗന്ധം എന്റെ സിരകളെ ത്രസിപ്പിച്ചു.

“അവളെ ഇങ്ങോട്ട് ഇറക്ക് ഗോപാലേട്ടാ” വേലുപ്പിള്ള മുറുക്കാന്‍ തുപ്പിയ ശേഷം അമ്മാവനോട് പറഞ്ഞു.

അമ്മാവന്‍ തൊഴുത്തിലേക്ക്‌ കയറി ഗോമതിയെ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. അവളുടെ പിന്നില്‍ നിന്നും നൂലുപോലെ ഒരു സ്രവം പുറത്തേക്ക് ഒലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“പശു മൂത്രം ഒഴിക്കുവാന്നോ ചേച്ചി” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“പോടാ പൊട്ടാ” ചേച്ചി ശരീരം ഇളക്കിച്ചിരിച്ചു.

വേലുപ്പിള്ള രമണനെ അഴിച്ച് ഗോമതിയുടെ പിന്നില്‍ നിര്‍ത്തി. അവന്‍ അവളുടെ പിന്‍ഭാഗം ഒന്ന് മണത്തു. പിന്നെ നാക്കുനീട്ടി അവിടം നക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അമ്മായി നാണിച്ച് അമ്മാവനെയും വേലുപ്പിള്ളയെയും നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മുഖം ചുളിച്ച് ചേച്ചിയെ നോക്കി. ആശാട്ടി സ്വയം മറന്നു വിരല്‍ ഊമ്പിക്കൊണ്ട് മുലകള്‍ ജനലിലേക്ക് ചേര്‍ത്തമര്‍ത്തി അങ്ങോട്ട്‌ തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുകയാണ്.