Chapter Title : ഒരു പൂ വിരിയും പോലെ [Jaya sree]

പാര ഉപയോഗിച്ച് തേങ്ങ പൊതിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ...അരികിലായി പച്ചയും പാതി ഉണങിയതുമായ ഒരു കൂട്ടം തേങ്ങകൾ )

ഗോപിക : പായസം കിട്ടാൻ ഒരുപാട് നേരായി മാധവ മാമാ

മാധവൻ : ഹ... എവിടെ നമ്മുടെ പിറന്നളൂകരൻ എഴുന്നേറ്റില്ല...എന്ത് ഉറക്ക ഇത്

വരാന്തയിൽ അര മതിലിൽ ഉയർത്തി കെട്ടിയ അര മതിലിൽ കാൽ നീട്ടി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ജാനകി. മുഴുവൻ നരച്ച മുടി വെളുത്ത സാരിയും വെളുത്ത ബ്ലൗസും. പ്രായത്തിൻ്റെ വല്ലായ്മ അവരുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു

ജാനകി : അവൻ ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ പഠിക്കാൻ ഒന്നും പോവണ്ട ലോ ഇപ്പൊ

മാധവൻ : ഉവ്വ നിങ്ങള അവനെ ഇങ്ങനെ....

ഗോപികയോടായി

മാധവൻ : ഹ... മോളെ ഒരു ചായ കിട്ടിയാൽ കൊള്ളരുന്നു

ഗോപിക : ഇപ്പൊ തരാം...

അകത്തേക്ക് പോകുന്നതിനു ഇടയിൽ കിടപ്പ് മുറിയിലേക്ക് നോക്കി

ഗോപിക : വിനു... എടാ വിനു... എഴുന്നേൽക്ക് നേരം എത്രയായി എന്തുറക്ക ഇത്

മാധവൻ : എന്തെ അമ്മേ...എന്താ ഒരു വിമ്മിട്ടം ഇന്ന് വലിക്കാൻ ഒന്നും കിട്ടിയില്ലേ...തീർന്നോ...

ജാനകി : ന്താ... മാധവാ കേട്ടില്ല

മാധവൻ : ഇത്തവണ അമ്പലത്തിൽ ദുര്യോധന സഭ യ നാടകം... എന്തെ പോകുന്നുണ്ടോ ന്നു പാഞ്ചാലി ആയിട്ട് ആരെയും ഇത് വരെ കിട്ടിയില്ല എന്ന കെട്ടെ

ജാനകി : ഭ.... വഷളൻ

ജാനകി തള്ളയെ നോക്കി ചിരികുന്ന മാധവൻ തൻ്റെ ജോലി തുരടുന്നു....

അന്ന് സന്ധ്യക്ക്

കാവിന് മുന്നിൽ ആൾക്കൂട്ടം

അതിനിടയിൽ ഉറഞ്ഞ് തുള്ളുന്ന വെളിച്ചപ്പാട് പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചെണ്ട കോട്ട് കേൾക്കാം

വെളിച്ചപ്പാട് : ഓ.....ഹൊ...ഹൊ...ഹൊ...ദേവി....

അയാള് മുന്നോട്ട്