Chapter Title : പാപശൽഭം 15 [Shanushinu] [വിങ്ങുന്ന യാത്രാമൊഴി]

ഇനി ആ പത്തിരി കഴിക്കാൻ വേണ്ടിയെങ്കിലും എനിക്ക് മോളുടെ വിസ എത്രയും വേഗം ശരിയാക്കിയെടുക്കണമല്ലോ!"

ആ മെസ്സേജിലെ 'മോളുടെ' എന്ന പ്രയോഗം ജസ്‌നയുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കമുണ്ടാക്കി.

തുടക്കത്തിൽ 'ജസ്‌നാ' എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന അയാൾ, സംസാരത്തിനിടയിൽ വളരെ സ്വാഭാവികമായി തന്നെ 'മോൾ' എന്ന് വിളിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതിൽ യാതൊരുവിധ കൃത്രിമത്വമോ അസ്വസ്ഥതയോ അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല;

മറിച്ച്, സ്വന്തം അനുജത്തിയോടോ താൻ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയോടോ ഒരു മുതിർന്ന സഹോദരൻ കാണിക്കുന്ന അത്രയും പവിത്രമായ വാത്സല്യവും അധികാരവുമാണ് അവൾക്ക് ആ വാക്കിൽ അനുഭവപ്പെട്ടത്.

തുടർന്നുള്ള പതിനഞ്ചു മിനിറ്റോളം രോഹിത് അവളോട് മഞ്ചേരിയിലെ വിശേഷങ്ങളും, അവളുടെ ഉമ്മയെയും ബാപ്പയെയും കുറിച്ചും, അവൾ പഠിച്ച കോളേജിനെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം വളരെ ലളിതമായി ചോദിച്ചറിഞ്ഞു.

ആ സംഭാഷണം മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും ജസ്‌നയുടെ ഉള്ളിൽ താൻ ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വലിയ മതിപ്പും ആശ്വാസവും വളരുകയായിരുന്നു.

ഷാഹിദ് തന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവന്റെ വിഷയം തന്റെ ശരീരവടിവുകളോ, താൻ ഇടേണ്ട മോഡേൺ വസ്ത്രങ്ങളോ, അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ സ്വന്തം പദവിയോ മാത്രമായിരുന്നു. തന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്നോ തന്റെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ എന്താണെന്നോ ചോദിക്കാൻ അവന് സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ആയിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾക്കപ്പുറം ഇരിക്കുന്ന രോഹിത് ഏട്ടൻ ചോദിക്കുന്നത് തന്റെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്, തന്റെ യാത്രയിലെ ക്ഷീണത്തെക്കുറിച്ചാണ്, തന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചാണ്! തന്നെ വെറുമൊരു ശരീരമായി കാണാതെ, ജീവനും വികാരങ്ങളുമുള്ള ഒരു വ്യക്തിയായി കണ്ട് ഇത്രയധികം ബഹുമാനിക്കുന്ന ഒരാളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ സമയം പോകുന്നതേ അവൾ അറിഞ്ഞില്ല.

"ശരി മോളൂ... അവിടെ സമയം പത്തുമണിയാകാറായില്ലേ? ഇനി ചാറ്റ് ചെയ്തിരുന്ന് ഉറക്കം കളയണ്ട," രോഹിത്തിന്റെ മെസ്സേജ് വന്നു.