Chapter Title : പാപശൽഭം 15 [Shanushinu] [വിങ്ങുന്ന യാത്രാമൊഴി]

ഉമ്മയും ഉപ്പയും സഫയും അടങ്ങുന്ന സംഘം ഒരു വലിയ ഇന്നോവ കാറിലായിരുന്നു യാത്ര തിരിച്ചത്.

പോരുന്നതിന് മുൻപ് ഷാഹിദിനോടുള്ള പിണക്കമെല്ലാം മറന്ന് ജസ്‌ന അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് നിന്നപ്പോൾ, അവളുടെ ഉള്ളിലും വേർപാടിന്റെ യഥാർത്ഥമായ നൊമ്പരം പടർന്നിരുന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കഷ്ടിച്ച് രണ്ടാഴ്ച പോലും തികയുന്നതിന് മുൻപ് തന്റെ ഭർത്താവ് തന്നെ തനിച്ചാക്കി കടൽക്കടന്നു പോവുകയാണ്!

കാറിനുള്ളിൽ ഉമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ തട്ടത്തിന്റെ തുമ്പുകൊണ്ട് കണ്ണുതുടച്ചുകൊണ്ട് ഷാഹിദിന് ഉപദേശങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു: "മോനേ... അവിടെ ചെന്നാൽ സമയത്തിന് ഭക്ഷണം കഴിക്കണം ട്ടോ. തണുപ്പത്ത് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ ചെവി മൂടുന്ന തൊപ്പി വെക്കാൻ മറക്കരുത്. അഞ്ചു നേരവും നിസ്കരിക്കണം..."

"എന്റെ ഉമ്മാ... ഞാൻ ഇന്നലെ ജനിച്ച കുട്ടിയൊന്നുമല്ലല്ലോ, കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് കൊല്ലമായിട്ട് ഞാൻ അവിടെത്തന്നെയല്ലേ ജീവിക്കുന്നത്!" ഷാഹിദ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഉമ്മയുടെ തോളിൽ തട്ടി.

"അതൊക്കെ പണ്ട്! ഇപ്പൊ അവിടെ നിന്നെ ഓർത്ത് കരയാൻ ഇവിടെയൊരു പെണ്ണുണ്ട്, അത് മറക്കണ്ട!" സഫ പിന്നിലിരുന്ന് ജസ്‌നയെ തോണ്ടിക്കൊണ്ട് കളിയാക്കി പറഞ്ഞു. "ഇക്കാക്ക അവിടെ ഫ്ലാറ്റിൽ ചെന്നിട്ട് ഇനി രാത്രി മുഴുവൻ ഇത്താത്തയെ വീഡിയോ കോൾ വിളിച്ച് കരച്ചിലായിരിക്കും ഉമ്മാ!"

എല്ലാവരും ചിരിച്ചപ്പോൾ ജസ്‌നയും നാണത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ച് ഷാഹിദിന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. യാത്രയിലുടനീളം ഷാഹിദിന്റെ കൈവിരലുകൾ അവളുടെ പർദ്ദയ്ക്കുള്ളിലൂടെ അവളുടെ കൈപ്പത്തിയെ മുറുകെ പുണർന്നിരുന്നു.

രാത്രി ഒൻപതരയോടെ കാർ നെടുമ്പാശ്ശേരി അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തിന്റെ ഡിപ്പാർച്ചർ ടെർമിനലിന് മുന്നിലെത്തി.

ഗൾഫിലേക്കും യൂറോപ്പിലേക്കും കാനഡയിലേക്കുമൊക്കെ പറക്കുന്ന നൂറുകണക്കിന് പ്രവാസികളുടെയും അവരെ യാത്രയാക്കാൻ വന്ന കുടുംബങ്ങളുടെയും വലിയ തിരക്കായിരുന്നു അവിടെ. കണ്ണുനീരും കെട്ടിപ്പിടുത്തങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ വികാരനിർഭരമായ അന്തരീക്ഷം ജസ്‌നയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ്