Chapter Title : പാപശൽഭം 15 [Shanushinu] [വിങ്ങുന്ന യാത്രാമൊഴി]

ചില്ലുവാതിലുകൾ കടന്ന് അകത്തേക്ക് നടന്നു. ചെക്ക്-ഇൻ കൗണ്ടറിനരികിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് ഒരു തവണ കൂടി കൈവീശി കാണിച്ച് അവൻ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്ക് മറഞ്ഞപ്പോൾ, ജസ്‌നയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ശൂന്യത രൂപപ്പെട്ടു.

തിരികെ മലപ്പുറത്തേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയിലാണ് ആ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭാരം ജസ്‌ന അറിഞ്ഞത്.

സമയം രാത്രി പതിനൊന്നര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കാർ തൃശ്ശൂർ ഹൈവേയിലൂടെ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ച് പായുകയാണ്. മുൻസീറ്റിലിരുന്ന വല്യുമ്മയും നടുവിലെ സീറ്റിലിരുന്ന ഉമ്മയും കരഞ്ഞു തളർന്ന് എപ്പോഴോ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണിരുന്നു. ജസ്‌നയുടെ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന സഫയാകട്ടെ, ജസ്‌നയുടെ തോളിലേക്ക് തലചായ്ച്ച് ഗാഢമായ ഉറക്കത്തിലാണ്.

എസിയുടെ തണുപ്പുള്ള ആ ഇരുണ്ട കാറിനുള്ളിൽ ജസ്‌ന മാത്രം കണ്ണുതുറന്നിരുന്നു.

ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, വഴിയോരത്തെ മഞ്ഞ സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റുകൾ പിന്നിലേക്ക് ഓടിമറയുന്നത് അവളുടെ നനഞ്ഞ കണ്ണുകളിലൂടെ അവ്യക്തമായി കണ്ടു. അല്പം മുൻപ് വരെ തന്റെ തോളോട് ചേർന്നിരുന്ന, തന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്ന ഷാഹിദ് ഇപ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് അടി ഉയരത്തിൽ ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയരുകയായിരിക്കും.

ഒരു പ്രവാസിയുടെ ഭാര്യയുടെ ആ കഠിനമായ ഏകാന്തത ആദ്യമായി അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒരു കരിങ്കല്ലുപോലെ കയറിയിരുന്നു. നാളെ രാവിലെ ആ വലിയ കിടപ്പുമുറിയിൽ താൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ് ഉണരാൻ പോകുന്നത്. ഇനി ആരാണ് തന്നോട് സംസാരിക്കാനുള്ളത്? ആരോടാണ് എനിക്ക് വഴക്കിടാൻ ഉള്ളത്. ആ തണുത്ത ശൂന്യത അവളെ ശ്വാസംമുട്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി.

ആ ഏകാന്തത അവളെ പൂർണ്ണമായും വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ ആ നിമിഷമാണ്—മടിയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്ന അവളുടെ ഹാൻഡ്ബാഗിനുള്ളിൽ കിടന്ന് അവളുടെ ഫോൺ ചെറിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്!

ഇരുട്ടിൽ അവൾ പതിയെ ബാഗ്