Chapter Title : പാപശൽഭം 16 [Shanushinu] [പാതിരാത്രിയിലെ കുമ്പസാരം]

മുന്നിലാണ് മോൾ അങ്ങനെ നിന്നിരുന്നതെങ്കിൽ...

അന്ന് മോൾക്ക് അപമാനമല്ല തോന്നുക; മറിച്ച് ഈ ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വലിയൊരു രാജ്ഞിയായതുപോലെയാണ് തോന്നുക! അതുകൊണ്ട് എന്റെ മോൾ ഇനി ഒരിക്കലും സ്വന്തം മനസ്സിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി കരയരുത്. നീ പത്തരമാറ്റ് തിളക്കമുള്ള തങ്കമാണ് ജസ്നാ!"

ആ വാക്കുകൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ജസ്നയ്ക്ക് തന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിതറുന്നതുപോലെ തോന്നി.

ഇരുപത്തിരണ്ട് വർഷത്തെ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇന്നുവരെ ആരും തന്നോട് ഇത്രയും ആഴത്തിൽ, ഇത്രയും മനോഹരമായി സംസാരിച്ചിട്ടില്ല! കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ തന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തിയ ആ കറുത്ത കുറ്റബോധത്തെയും, സ്വന്തം ശരീരത്തോടുള്ള ഭയത്തെയും വെറും അഞ്ചു മിനിറ്റുകൊണ്ട് ഈ മനുഷ്യൻ കഴുകിത്തുടച്ച്, അതിനെ ഒരു രാജ്ഞിയുടെ കിരീടമാക്കി തന്റെ തലയിൽ വെച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു!

അവളുടെ കൈവിരലുകൾ അറിയാതെ തന്നെ തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടന്നിരുന്ന ആ സ്വർണ്ണ മഹർ മാലയിലേക്ക് നീണ്ടു.

കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഉമ്മയുടെ മുറിയിലിരുന്ന് തുണി മടക്കുമ്പോൾ ഉമ്മ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി—'ഭാര്യയും ഭർത്താവും പരസ്പരം വസ്ത്രങ്ങൾ ആണ് മോളേ...

പെണ്ണിന്റെ മാനവും ആത്മാവും പുറംലോകത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുപോകാതെ പൊതിഞ്ഞുപിടിക്കുന്ന കവചമായിരിക്കണം ഭർത്താവ്!'

എത്ര വലിയൊരു വിരോധാഭാസമാണ് തന്റെ ജീവിതം!

തന്റെ കഴുത്തിൽ മഹർ ചാർത്തിയ ഷാഹിദ്, തന്റെ മനസ്സിനെ മനസ്സിലാക്കാതെ, സ്വന്തം സുഖത്തിന് വേണ്ടി തന്നെ അന്യന്റെ മുന്നിൽ തുണി വകഞ്ഞുമാറ്റി കാണിച്ചുകൊടുത്തവനാണ്.

എന്നാൽ തന്നോട് ഒരു രക്തബന്ധവുമില്ലാത്ത, അങ്ങ് കടലിനക്കരെയിരിക്കുന്ന ഈ രോഹിത് കുമാർ എന്ന മനുഷ്യൻ—തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കുറവുകളെയും ഭയങ്ങളെയും പോലും ഇരുകൈകൾ കൊണ്ടും പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ച്, തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിന് കാവൽ നിൽക്കുന്ന യഥാർത്ഥ വസ്ത്രം