Chapter Title : പാപശൽഭം 16 [Shanushinu] [ഉപ്പുകാറ്റിൽ അലിഞ്ഞ അതിരുകൾ]

നവംബറിൽ മൂന്നാമത്തെ തിങ്കളാഴ്ച പുലർന്നത് മഞ്ചേരിയിലെ തൊടികളെ മൂടിയ കനത്ത കോടമഞ്ഞോടെയായിരുന്നു. അടുക്കളപ്പുറത്തെ കിണറ്റിൻകരയിലെ പേരമരത്തിൽ നിന്ന് മഞ്ഞുതുള്ളികൾ ഇലകളിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങി താഴത്തെ കരിയിലകളിലേക്ക് വീഴുന്ന നേർത്ത ശബ്ദം പുലർച്ചെയുള്ള നിശ്ശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ആ തണുത്ത പ്രഭാതത്തിലും ജസ്നയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കനൽ എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

രാവിലെ സുബ്ഹി നിസ്കാരം കഴിഞ്ഞ് മുസല്ല മടക്കിവെക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് മഞ്ചേരിയിലായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അങ്ങ് മുംബൈയിലെ ഛത്രപതി ശിവാജി അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തിലായിരുന്നു!

കഴിഞ്ഞ വ്യാഴാഴ്ച രാത്രിയിലെ ആ രഹസ്യ ഫോൺ സംഭാഷണത്തിന് ശേഷം, കഴിഞ്ഞ മൂന്നു ദിവസങ്ങളായി അവൾ നിമിഷങ്ങൾ എണ്ണിക്കഴിയുകയായിരുന്നു. താൻ അന്ന് നാണത്തോടെയും വിറയലോടെയും ആവശ്യപ്പെട്ട ആ ഒരൊറ്റ കാര്യം—"ആ പേപ്പറുകൾ വേറെ ആരുടെയും കയ്യിൽ കൊടുത്തുവിടാതെ ഏട്ടന് തന്നെ ഒന്ന് കൊണ്ടുവന്നുകൂടേ?

എനിക്ക് ഏട്ടനെ നേരിട്ട് ഒന്ന് കാണാൻ നല്ല ആഗ്രഹമുണ്ട്"—അത് സത്യമാകാൻ ഇനി ബാക്കിയുള്ളത് വെറും ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറുകൾ മാത്രമാണ്!

ഇന്ന് പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിക്ക് രോഹിത് കുമാറിന്റെ വിമാനം മുംബൈയിൽ ലാൻഡ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകും. നാളെ രാവിലെ പത്തുമണിക്ക് കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്തെ ആ സ്വകാര്യ കഫേയിൽ വെച്ച് താൻ അയാളെ നേരിട്ട് കാണാൻ പോവുകയാണ്!

ആ ചിന്ത ഓരോ തവണ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോഴും അവളുടെ അടിവയറ്റിലൂടെ പേരറിയാത്തൊരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുകയറി.

സമയം രാവിലെ എട്ടുമണിയായപ്പോൾ, മുറിയിലിരുന്ന് കിടക്ക വിരിക്കുകയായിരുന്ന ജസ്നയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഷാഹിദിന്റെ വാട്ട്സ്ആപ്പ് കോൾ വന്നു.

അങ്ങ് കാനഡയിലെ മിസ്സിസാഗയിൽ ഇപ്പോൾ ഞായറാഴ്ച രാത്രി ഒൻപതരയാണ്. അവൻ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നതിന് മുൻപുള്ള പതിവ് വിളിയാണ്. ജസ്ന ശ്വാസമൊന്ന് ക്രമപ്പെടുത്തി, മുഖത്തെ പരവേശം മറച്ചുവെച്ച്