Chapter Title : പാപശൽഭം 16 [Shanushinu] [ഉപ്പുകാറ്റിൽ അലിഞ്ഞ അതിരുകൾ]

രാജകുമാരിയെ സ്വീകരിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ മാന്യനെപ്പോലെ അയാൾ മേശയ്ക്കരികിലെ തടിയുടെ കസേര അവൾക്കായി പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു കൊടുത്തു.

"ഇരിക്കൂ മോളൂ... യാത്രയൊക്കെ സുഖമായിരുന്നോ?" അയാൾ വളരെ ആർദ്രമായി ചോദിച്ചു.

"ആം... സുഖമായിരുന്നു ഏട്ടാ,"

കവിളുകളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയ ചുവപ്പുനിറം മറയ്ക്കാൻ തലതാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ജസ്ന ആ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. അവൾ ഇരുന്ന ശേഷം മാത്രമാണ് രോഹിത് അവൾക്ക് അഭിമുഖമായുള്ള കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നത്.

മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് അവൾക്ക് നേരെ നീക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് രോഹിത് കൈവരിയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു അവളെ നോക്കി.

ജസ്നയ്ക്ക് തലയുയർത്തി അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ തന്നെ ഭയമായിരുന്നു. അന്ന് കുമരകത്തെ വില്ലയിൽ വെച്ച് വീഡിയോ കോളിലൂടെ തന്നെ അർദ്ധനഗ്നയായി കണ്ട മനുഷ്യനാണ് മുന്നിലിരിക്കുന്നത് (ഷാഹിദിന് അവള് അയച്ചു കൊടുത്തിരുന്ന വാട്ട്സ്ആപ്പ് ഫോട്ടോകളും, ഗൗതം മേനോൻ എടുത്ത തന്റെ പൂർണ്ണ നഗ്നതയോളമെത്തുന്ന വീഡിയോകളും അയാൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന സത്യം അവൾക്കറിയില്ലെങ്കിൽ പോലും).

അങ്ങനെയുള്ള ഒരാൾ തന്നെ നേരിട്ട് കാണുമ്പോൾ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് എങ്ങനെയായിരിക്കും നോക്കുക എന്നൊരു ഭയം അവളുടെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ ജസ്നയെ അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട്—രോഹിത് കുമാറിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരൊറ്റ തവണ പോലും അവളുടെ കഴുത്തിന് താഴേക്ക് നീണ്ടില്ല!

അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന ആ അയഞ്ഞ കറുത്ത പർദ്ദയെയും, മുടിനാരിഴ പോലും കാണിക്കാതെ പിന്നുകുത്തിയ ഹിജാബിനെയും അയാൾ അങ്ങേയറ്റം ആദരവോടെയാണ് കണ്ടത്. കണ്മഷിയെഴുതിയ അവളുടെ വലിയ കണ്ണുകളിലേക്കും, നാണത്താൽ തുടുത്ത ആ വെണ്ണക്കൽ മുഖത്തേക്കും മാത്രമാണ് അയാൾ നോക്കിയിരുന്നത്—ഈ ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും പവിത്രമായ ഒരു നിധിയെ നോക്കുന്നതുപോലെ!

വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, അയാളുടെ ആ അസാധാരണമായ ആത്മനിയന്ത്രണവും മാന്യതയും ജസ്നയെ തണുപ്പിക്കുകയല്ല ചെയ്തത്; മറിച്ച് അവളുടെ ഉള്ളിലെ കാമത്തീയെ