Chapter Title : പാറുവും ഞാനും തമ്മിൽ 6 [മാർക്കസ്]

നിന്നെനിക്കേതു സ്വര്‍ഗ്ഗം വിളിച്ചാലും..

ഉരുകി നിന്നാത്മാവിനാഴങ്ങളില്‍ വീണു

പൊലിയുമ്പോഴാണെന്റെ സ്വര്‍ഗ്ഗം..

നിന്നിലടിയുന്നതേ നിത്യസത്യം”

പാറു: ഇതെന്താ കവിതയോ? എന്താ ഇതിന്റെ meaning? ഒന്ന് ഇംഗ്ലീഷിൽ പറയാമോ?

ഞാൻ: mmmm..... The meaning is

“Cant seperate myself....

Cant seperate myself from your heart

Even when whole paradise calls me...

When i will melt, fall down in the depths of your soul and go out

That's my heaven

To dissolve in you, the only truth”

Paru: wow, nice ഇത്‌ എന്നെ ഉദ്ദേഹിച്ചാണോ?..... ഇത്‌ നിന്റെ കവിത ആണോ?

ഞാൻ: എന്റെയോ???? Ha ha ha നല്ല തമാശ, ഡി ഇത്‌ മധുസൂദനൻ നായർ എഴുതിയ കവിതയാണ്.....

പാറു: അതാരാ?

ഞാൻ: നിന്റെ അപ്പുപ്പൻ, ഒരു നൂറ് സംശയമാ പെണ്ണിന്.....

പാറു ചിരിച്ചു...... അവൾ എന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു, പണ്ട് കൂട്ടുകാർ കയ്യിടുന്ന പോലെ, ബാഗ് ഞാൻ വാങ്ങി, ഞങ്ങൾ മെല്ലെ നടന്നു...... പോകുന്ന വഴി ഞാൻ ബാഗ് താഴെവെച്ചു എന്നിട്ട് അവളെ വാരിപ്പുണർന്നു, കൈപ്പത്തി അവളുടെ കക്ഷത്തിൽ കേറ്റി ഞാൻ അവളെ എടുത്തുപോക്കി, അവൾ പൊങ്ങി ഒരു കാൽ പിന്നിലേക്ക് വളച്ചു, ഞാൻ അവളെ മെല്ലെ താഴെ നിർത്തി...ഞങ്ങൾ മൂക്കുകൾ തമ്മിൽ മുട്ടിച്ചു, പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു..... അധികം വെളിച്ചം ഇല്ല പക്ഷേ എനിക്ക് അവളെ കാണാൻ സാധിക്കും, അവൾക്ക്‌ എന്നെയും.........

ചെറിയ കാറ്റുണ്ട്, മുൻവശത്തെ കുറച്ച് മുടി അവൾ കെട്ടിയിരുന്നില്ല, അതിനു നീളം കുറവാണ്, ആ ഇളം കാറ്റിൽ അവളുടെ ആ മുടികൾ പാറിപറന്നു, എന്റെ കവിളിൽ തട്ടി, ചെവിയിൽ തട്ടി അത് വീണ്ടും പറന്ന് പോയി... ഞാൻ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഉമ്മ വെച്ച്,