Chapter Title : പാർവണം 5 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

തൊട്ടുമുന്നിലായി നിന്നു. എന്റെ നോട്ടം അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്നും മാറി ദാവണിയുടെ ഇടയിലൂടെ കണ്ട ആ കുഞ്ഞി മുലയിലേക്ക് നീളുന്നത് കണ്ടതും അവൾ പെട്ടെന്ന് ദാവണിത്തുമ്പ് വലിച്ച് പാൽകുടങ്ങളെ മറച്ചു.

ചെറിയ കുസൃതി ചിരി അവളുടെ മുഖത്ത് മിന്നിമാഞ്ഞു പോയി.

​"പെണ്ണേ... നീയെപ്പോഴാ എഴുന്നേറ്റ് പോയത്? ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ..."

അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

​"അത് പിന്നെ... നേരം വെളുക്കാറായപ്പോ ഞാൻ പതുക്കെ എണീറ്റു..."

എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ മടിച്ച്, ഒഴിഞ്ഞ കൈകൊണ്ട് ദാവണിയുടെ കരയിൽ പിടിച്ചു ഞെരടിക്കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.

"ആദി നല്ല ഉറക്കല്ലായിരുന്നോ... വെറുതെ വിളിച്ചുണർത്തണ്ടാന്ന് വിചാരിച്ചു. അമ്മേം അമ്മായിമാരും ഒക്കെ എണീക്കണതിന് മുൻപേ എനിക്ക് താഴെ പോവണായിരുന്നില്ലേ... അതോണ്ടാ ഒന്നും പറയാണ്ട് പോന്നത്..."

​രാത്രിയിലെ ആ വലിയ ധൈര്യമൊക്കെ ചോർന്നുപോയി, നാണം കലർന്ന അവളുടെ ആ നിൽപ്പുകണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വീണ്ടും അവളെ ഒന്ന് കുസൃതിയാക്കാൻ തോന്നി.

​"ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ വലിയ ധൈര്യവും ഡയലോഗും ഒക്കെ എവിടെ പോയി ഒളിച്ചു എന്റെ പാർവണേ? ഇപ്പൊ എന്താ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും ഒരു മടി?"

ഞാൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി, എന്നാൽ വലിയൊരു കുറുമ്പോടെ ചോദിച്ചു.

​ഇതുകേട്ടതും ആ കവിളുകൾ ഒന്നുകൂടി ചുവന്നുതുടുത്തു. ഇന്നലെ രാത്രി എന്റെ

നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് അവൾ കാണിച്ച് കൂട്ടിയ കുറുമ്പുകളും ഓർമ്മവന്നിട്ടാകണം അവൾ വല്ലാതെയായി.

​"ഒന്ന് മാറ് ആദീ... താഴെ എല്ലാരും ണ്ട്... ആരെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ട് വരും..."

അവൾ വേഗം കയ്യിലിരുന്ന ചായക്കപ്പ് എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി, ചിരിയമർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ഇന്നലത്തെ കാര്യം ഓർമ്മിപ്പിച്ച്