Chapter Title : പാതയോരങ്ങൾ [ഫ്ലോക്കി കട്ടേക്കാട്]

വീട്ടിറങ്ങിയിട്ട്... “

“ഓക്കേ”

പിറ്റേന്ന് രാത്രി 9 ആയപ്പോഴേക്കും വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി. മൂകമായ ഉമ്മയുടെ മുഖമാണ് എന്നെ വീട്ടിൽ എതിരേറ്റത്

“ഒരു പെണ്ണ് ഈ വീട്ടിൽ വളർന്നു വരുന്നുണ്ട്, അനക്ക് വല്ല വിചാരം ണ്ടോ... ഓളെ കെട്ടിക്കണം. അതെങ്ങനാ ഓന്ക്ക് ഓന്റെ കാര്യം മാത്രം നോക്കിയ മതീല്ലോ. ഓളെ കെട്ടിക്കാനുള്ള കായി വല്ലതും ണ്ടോ ഓന്റെടത്ത് “

ഉമ്മയുടെ ആവലാതി നിറഞ്ഞ ദേഷ്യം എനിക്കുള്ളതാണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. ഉമ്മ പറയുന്നത് 100 ശതമാനം ശരിയുമാണ്. ജാസി പോയതിൽ പിന്നേ ഞാൻ ആകെ മാറി. ഒന്നിനോടും ഒരു താല്പര്യവുമില്ലാതെയായി. ദുബായിലെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു.

“അതെങ്ങനാ... ചെറുപ്പം മുതലേ ഓൻ എല്ലാരേം വെറുപ്പിച്ചും കൊണ്ടല്ലേ വളർന്നത്. ഒരു കല്യാണം കഴിച്ചതോടെ കുടുംബക്കാരെ മുഴുവൻ ഈ പൊരേലെക്ക് കേറ്റതാക്കീലേ ഓൻ.. ഇതൊക്കെ പടച്ചോൻ വിധിച്ചതാ... ഓള് പോയി, അത് ഓന്ക്കും അറിയാ.... ന്നാ കൊറച്ചു കഴിഞ്ഞാലെങ്കിലും ഓന്ക്ക് അതൊക്കെ മറന്നൂടെ... ഇത് ഓള് തന്ന ആ കുന്ത്രാണ്ടാവും പിടിച്ചോണ്ട് സർകീറ്റ് തന്നെ.... “

അപ്പോഴേക്കും ഉമ്മ കരഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞാൻ മറുത്തൊരു വാക്കും പറഞ്ഞില്ല പറയാൻ എനിക്കും ആവില്ല. ഉമ്മ പറഞ്ഞതിലെ ശരികൾ എന്റെ വാ മൂടിക്കളയുന്നവയായിരുന്നു.

എന്നിലെ ചിരി മാഞ്ഞു പോലും മൂന്ന് വർഷമായി. റൂമിലെക്ക് കയറുമ്പോൾ അടുക്കളയിൽ എന്താല്ലാമോ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ട്. സാനി ആയിരിക്കും. ഞാൻ ബാഗ് കട്ടിലിൽ വെച്ചു. നിർവികാരനായി ചളി പിടിച്ച ചുമരിനെ നോക്കിയിരുന്നു. ചളി പിടിച്ച ചുമരിലെ നടുക്കായി ജാസിയുടെ നിറഞ്ഞ ചിരിയുള്ള ആ ഫോട്ടോ എന്നെ കൂടുതൽ സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നെ ഒള്ളു....

കുറച്ചു