Chapter Title : പാവക്കൂത്ത്‌ 2 [MK]

മാനസി വീണ്ടും വാദിച്ചു,,,

അതേ,,, എൻ്റെ മാത്രം പ്രശ്നനങ്ങൾ തീർക്കാനല്ല,, നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും ആവശ്യങ്ങൾ മുന്നിൽ കണ്ടു കൊണ്ട എനിക്ക് ജോലിക്ക് പോകണം എന്ന് പറയുന്നത്,,, മാളൂട്ടി നമ്മുടെ മോളാണ് അല്ലാതെ എൻ്റെ മാത്രമല്ല!!

ആയിക്കോട്ടെ,,, അല്ല,, ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ?? ഞാൻ നിന്നോട് എപ്പോഴാ ഒരു ജോലിക്കു പോകണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞത് (അത്യാവശ്യം ഗൗരവത്തിലും തൻ്റെ പുരികങ്ങൾ മേല്പോട്ട് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചുമായിരുന്നു ഹർഷൻ അത് ചോദിച്ചത്)

പോകണ്ട എന്ന് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞില്ല,, പക്ഷെ സമ്മതവും തന്നില്ല,, പുറമെ എന്നെ പരിഹസിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള പ്രതികരണങ്ങളും (മാനസിയും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല)

ഞാൻ നിന്നെ പരിഹസിച്ചതല്ല,,, പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് നീ ഒരു ജോലിക്ക് ശ്രമിക്കുന്നു,, ഇപ്പോഴുള്ള ജീവിതത്തിൽ നീ ഹാപ്പി അല്ല എന്നൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ,, എന്തോ പെട്ടെന്ന് ഞാൻ അങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചു പോയി,, സോറി!

അവർക്കിടയിൽ കുറച്ചു നേരം മൗനം തളം കെട്ടി നിന്നു!!

അപ്പോ,, എനിക്ക് ജോലിക്കു പോകാം അല്ലെ? ഇപ്രാവശ്യം വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു മാനസിയുടെ ചോദ്യം,,, എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ തിരിനാളം ഉണ്ടായിരുന്നു,,,

ഹ്മ്മ്,,, എന്ന ഒരു മൂളൽ മാത്രമായിരുന്നു ഹർഷൻ്റെ മറുപടി

അത് ചിലപ്പോൾ ഒരു അർധ സമ്മതമാകാം,, അല്ലെങ്കിൽ നിവർത്തികേട്‌ കൊണ്ട് സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തതും ആവാം,,,

എന്തോ,,, മാനസിക്ക് ഹർഷൻ്റെ ആ മൂളലിൽ ഒരു തൃപ്തി തോന്നിയിരുന്നില്ല,,, എത്രയൊക്കെ തർക്കിച്ചാലും,, അല്പം കയർത്തു സംസാരിച്ചാലും 'മാനസി' എന്ന ഭാര്യയ്ക്ക് ഹർഷൻ്റെ പൂർണ്ണ സമ്മതം ഇല്ലാതെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല,, അതിനു അവളുടെ മനസ്സ് അനുവദിക്കുമായിരുന്നില്ല!!

മാനസിയുടെ ഭാവം കണ്ട ഹർഷനും അത് മനസ്സിലായിരുന്നു,, അതാണ് അവർക്കിടയിലുള്ള മനപ്പൊരുത്തം!! ഒരാളുടെ മനസ്സ് ഒന്ന് നൊന്താൽ അവർ അത് പരസ്പരം പറയാതെ തന്നെ തിരിച്ചറിയും,,,

അൽപ നേരത്തെ ആലോചനയ്ക്കു ശേഷം ഹർഷൻ പതിയെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി,,,

ഹ്മ്മ്,, അല്ലെങ്കിലും ഇക്കാലത്തു ഒരു ജോലിക്ക് പോകുന്നതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്?? പക്ഷെ എനിക്ക് ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ,, ഒരു ജോലി എന്ന് പറയുമ്പോൾ അത് പണം സമ്പാദിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രക്രിയ ആവരുത്,, ആദ്യം സംതൃപ്തി,, ശേഷം പണം!!