Chapter Title : പാവക്കൂത്ത്‌ 2 [MK]

ശരി,, ശരി,, നിനക്ക് ജോലിക്ക് പോകണമെങ്കിൽ പോയിക്കോ,,, അതോടെ നിൻറ്റെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പരിഹാരം ആകും എന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അങ്ങനെ തന്നെ ആവട്ടെ,,,

ശ്വാസം വിടാതെ മാനസി ഇങ്ങനെ തൻ്റെ നേർക്ക് കുത്തുവാക്കുകളുടെ അസ്ത്രങ്ങൾ തൊടുത്തു കൊണ്ടേ ഇരുന്നപ്പോൾ ഹർഷനു അങ്ങനെ പ്രതികരിക്കാൻ അല്ലാതെ മറ്റു മാർഗമുണ്ടായിരുന്നില്ല,,,

പക്ഷെ എന്നിട്ടും മാനസിയുടെ ദേഷ്യം അടങ്ങിയിരുന്നല്ല,,,

മാനസി വീണ്ടും വാദിച്ചു,,,

അതേ,,, എൻ്റെ മാത്രം പ്രശ്നനങ്ങൾ തീർക്കാനല്ല,, നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും ആവശ്യങ്ങൾ മുന്നിൽ കണ്ടു കൊണ്ട എനിക്ക് ജോലിക്ക് പോകണം എന്ന് പറയുന്നത്,,, മാളൂട്ടി നമ്മുടെ മോളാണ് അല്ലാതെ എൻ്റെ മാത്രമല്ല!!

ആയിക്കോട്ടെ,,, അല്ല,, ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ?? ഞാൻ നിന്നോട് എപ്പോഴാ ഒരു ജോലിക്കു പോകണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞത് (അത്യാവശ്യം ഗൗരവത്തിലും തൻ്റെ പുരികങ്ങൾ മേല്പോട്ട് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചുമായിരുന്നു ഹർഷൻ അത് ചോദിച്ചത്)

പോകണ്ട എന്ന് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞില്ല,, പക്ഷെ സമ്മതവും തന്നില്ല,, പുറമെ എന്നെ പരിഹസിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള പ്രതികരണങ്ങളും (മാനസിയും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല)

ഞാൻ നിന്നെ പരിഹസിച്ചതല്ല,,, പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് നീ ഒരു ജോലിക്ക് ശ്രമിക്കുന്നു,, ഇപ്പോഴുള്ള ജീവിതത്തിൽ നീ ഹാപ്പി അല്ല എന്നൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ,, എന്തോ പെട്ടെന്ന് ഞാൻ അങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചു പോയി,, സോറി!

അവർക്കിടയിൽ കുറച്ചു നേരം മൗനം തളം കെട്ടി നിന്നു!!

അപ്പോ,, എനിക്ക് ജോലിക്കു പോകാം അല്ലെ? ഇപ്രാവശ്യം വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു മാനസിയുടെ ചോദ്യം,,, എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ തിരിനാളം ഉണ്ടായിരുന്നു,,,

ഹ്മ്മ്,,, എന്ന ഒരു മൂളൽ മാത്രമായിരുന്നു ഹർഷൻ്റെ മറുപടി

അത് ചിലപ്പോൾ ഒരു അർധ