Chapter Title : പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം 1 [Vesper]

അറിയാതെ ചിരിച്ചു. ചില മനുഷ്യരെ മറക്കാൻ കഴിയില്ല. അവർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോയാലും ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് പോകില്ല. അവൻ മറുപടി അയച്ചു. "മറക്കാൻ പറ്റിയില്ല." അവളുടെ മറുപടി ഉടനെ വന്നു. "എനിക്കും..." ആ ഒരു വാക്ക് ജിത്തുവിനെ വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം. ക്ലാസിൽ പുതിയ മുഖങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ജിത്തു പതിവുപോലെ അവസാന ബെഞ്ചിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. അധികം സംസാരിക്കാത്ത സ്വഭാവമായിരുന്നു. ആളുകളുമായി പെട്ടെന്ന് അടുക്കാൻ അറിയില്ല. അപ്പോഴാണ് ക്ലാസിലേക്ക് അവൾ നടന്നുവന്നത്. ഇളം നീല ചുരിദാർ. തോളിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്ന മുടി. മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി. അവൾ ക്ലാസിൽ കയറിയ നിമിഷം എന്തുകൊണ്ടോ അവന്റെ ശ്രദ്ധ അവളിലേക്ക് പോയി. ആ നിമിഷം മുതൽ കോളേജിലെ മൂന്ന് വർഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ പലപ്പോഴും അവളെ തിരഞ്ഞു. ലൈബ്രറിയിൽ. കാന്റീനിൽ. ക്ലാസ് റൂമിൽ. ഫെസ്റ്റുകളിൽ. ടൂർ പോകുമ്പോൾ. എവിടെയെങ്കിലും അവൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവിടേക്ക് പോകുമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പോലും അവളോട് മനസ്സുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യം കിട്ടിയില്ല. ഒരു "ഹലോ" പോലും പലപ്പോഴും മനസ്സിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി. കൂട്ടുകാർ പലപ്പോഴും ചോദിക്കുമായിരുന്നു. "എടാ, ആ ആത്മേയയെ നിനക്ക് ഇഷ്ടമാണോ?" അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിഷേധിക്കും. പക്ഷേ രാത്രി കിടക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അതേ ചോദ്യം വീണ്ടും ചോദിക്കും. "ഇത് പ്രണയമാണോ?" ഉത്തരം അവന് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് ആരോടും പറഞ്ഞില്ല. ആത്മേയയോടും. സ്വന്തം സുഹൃത്തുക്കളോടും. സ്വന്തം മനസ്സിനോടുപോലും. ഫോൺ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു. "നീ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെയാണോ?" ജിത്തു മറുപടി അയച്ചു. "ഏത് കാര്യത്തിൽ?"