Chapter Title : പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം 3 [Vesper]

ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

"ഈ ചോദ്യം ഇനി എത്ര തവണ ചോദിക്കും?"

"ഉത്തരം കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമാണ്."

"കാരണം നീ എനിക്ക് അത്രയും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്."

ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.

ആത്മേയയുടെ ശ്വാസം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു.

"ജിത്തു..."

"മ്?"

"ഇന്ന് വീട്ടിലേക്ക് വന്നിട്ട് ഞാൻ ഒരുപാട് ആലോചിച്ചു."

"എന്തിനെക്കുറിച്ച്?"

"നമ്മളെക്കുറിച്ച്."

അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

"നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചാൽ എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്ന്."

ജിത്തുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു ചിരി വന്നു.

"എന്നിട്ട്?"

"ഞാൻ ഇങ്ങനെ വാശി പിടിക്കുമ്പോൾ നീ വഴക്ക് പറയും."

"അത്ര മോശമാണോ ഞാൻ?"

"അല്ല."

"പിന്നെ?"

"പുറത്ത് എല്ലാവരോടും മിണ്ടാതിരിക്കും... പക്ഷേ വീട്ടിൽ എന്നെ നോക്കി ഇങ്ങനെ നൂറ് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കും."

അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

"അതൊക്കെ നിന്റെ തോന്നലാണ്."

"അല്ല. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നിന്നെ കുറച്ചൊക്കെ അറിയാം."

ജിത്തു ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

ആകാശത്ത് മഴമേഘങ്ങൾ പതിയെ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

"കൊച്ചു..."

"മ്?"

"ഇന്ന് നീ എന്നെ കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ ഒരു കാരണം തന്നു."

"ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തു?"

"ഒന്നുമില്ല."

"പിന്നെ?"

"നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സ്വാഭാവികമായി എന്നോട് പങ്കുവെക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളായി എന്നെ കണ്ടു."

ആത്മേയയുടെ ശബ്ദം മൃദുവായി.

"കാരണം എനിക്ക് സുരക്ഷിതമായി തോന്നുന്നത് നിന്റെ അടുത്താണ്."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ജിത്തുവിന് മറ്റൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

കുറച്ചുനേരം രണ്ടുപേരും മിണ്ടാതെ ഫോണിൽ തുടർന്നു.

ആ മൗനത്തിന് പോലും ഒരു അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.

ഫോൺ വെക്കാൻ നേരം ആത്മേയ പതിയെ പറഞ്ഞു.

"നാളെ രാവിലെ വിളിക്കുമല്ലോ?"

"വിളിക്കും."

"ഞാൻ എഴുന്നേറ്റില്ലെങ്കിൽ?"

"വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും."

അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

"ഗുഡ് നൈറ്റ്,