Chapter Title : പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം 3 [Vesper]

ആത്മേയ കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചു.

"കുറച്ചുനേരം നടക്കാമോ?"

അവർ അടുത്തുള്ള പാർക്കിലേക്ക് നടന്നു.

വൈകുന്നേരക്കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കുട്ടികൾ കളിക്കുന്നു.

കുടുംബങ്ങൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.

ഒരു ഒഴിഞ്ഞ ബെഞ്ച് കണ്ടിട്ട് അവർ അവിടെ ഇരുന്നു.

കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നെ ആത്മേയ പതിയെ ചോദിച്ചു.

"ജിത്തു... ഒരു സത്യം പറയട്ടെ?"

"പറ."

"ഫെയർവെൽ ദിവസം നീ എന്റെ അടുത്ത് വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി നീ എന്തോ പറയുമെന്ന്."

"ഞാൻ പറയാൻ വന്നതായിരുന്നു."

"അറിയാം."

"എങ്ങനെ?"

"നിന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാമായിരുന്നു."

അവൻ ചിരിച്ചു.

"എന്നിട്ട് ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ പോയി."

"അതുകൊണ്ട് ഞാൻ വീട്ടിൽ ചെന്ന് കരഞ്ഞു."

ജിത്തു അവളെ നോക്കി.

"ശരിക്കും?"

"അതെ."

"എന്തിന്?"

"എന്തോ... എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരാൾ എന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് ഒന്നും പറയാതെ തിരിച്ചു പോയതുപോലെ തോന്നി."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ജിത്തു മിണ്ടാതെയിരുന്നു.

ആത്മേയ ബെഞ്ചിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.

"ഇനി ഒരു കാര്യം പറയാം."

"എന്ത്?"

"ഇനി മനസ്സിലുള്ളത് ഒളിപ്പിക്കരുത്."

അവൻ തലകുലുക്കി.

"ശരി."

"ഉറപ്പാണോ?"

"ഉറപ്പ്."

അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കൈ അല്പം ചുളിഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു.

അത് നേരെയാക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ചിരിച്ചു.

"ഇതൊന്നും നിന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റില്ല."

ജിത്തു അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി.

പിന്നെ വളരെ സ്വാഭാവികമായി ആ കൈകൾ തന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

ആത്മേയ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല.

രണ്ടുപേരും കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു.

ചുറ്റും ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ നിമിഷം അവർക്ക് മറ്റാരെയും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

"കൊച്ചു..."

"മ്?"

"ഇപ്പോൾ ഒരു