Chapter Title : പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം 3 [Vesper]

കാര്യം മനസ്സിലായി."

"എന്ത്?"

"നാല് വർഷം വൈകിയെങ്കിലും... എനിക്ക് ശരിയായ ആളെത്തന്നെയാണ് കാത്തിരുന്നത്."

ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു തിളക്കം വന്നു.

"എനിക്കും."

അവൾ അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു.

ആ വൈകുന്നേരം അവർ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും, രണ്ടുപേർക്കും അന്നത്തെ ദിവസം അവസാനിപ്പിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.

ബൈക്കിനരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആത്മേയ ചോദിച്ചു.

"ജിത്തു... നേരെ വീട്ടിൽ പോകണോ?"

"നിനക്ക്?"

"കുറച്ചുനേരം കൂടി വെറുതെ കറങ്ങാൻ തോന്നുന്നു."

"എന്നാൽ കറങ്ങാം."

അവൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.

നഗരത്തിലെ തിരക്കുള്ള റോഡുകൾ പിന്നിലായി.

കുറച്ച് ശാന്തമായ വഴികളിലൂടെ അവർ പതിയെ യാത്ര ചെയ്തു.

സംസാരം അധികമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഇടയ്ക്ക് ആത്മേയ ഓരോ സ്ഥലങ്ങളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കും.

"ഇവിടെയായിരുന്നു ഞാൻ ആദ്യമായി ജോലി ഇന്റർവ്യൂവിന് വന്നത്."

"അന്ന് പേടിയുണ്ടായിരുന്നോ?"

"ഒരുപാട്."

"ഇപ്പോൾ?"

"ഇപ്പോൾ അതിലും വലിയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്."

"എന്ത്?"

"നിന്നോട് വഴക്കിട്ടാൽ നീ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുമോ എന്ന പേടി."

ജിത്തു ചിരിച്ചു.

"ഞാൻ അത്ര മോശമാണോ?"

"അല്ല."

"പിന്നെ?"

"നീ വിഷമിച്ചാൽ പറയില്ല. അതാണ് പ്രശ്നം."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.

കാരണം അത് സത്യമായിരുന്നു.

അവർ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ ബൈക്ക് നിർത്തി.

കോളേജിൽ പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് പലപ്പോഴും സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം വന്നിട്ടുള്ള കട പോലൊരു സ്ഥലം.

രണ്ട് ചായ പറഞ്ഞു.

കയ്യിൽ ചായക്കപ്പ് പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ ആത്മേയ ചോദിച്ചു.

"ജിത്തു..."

"മ്?"

"നമ്മൾ ഇത്രയും കാലം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയായിരിക്കും?"

അവൻ ചിരിച്ചു.

"ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ ഇങ്ങനെ ഓരോ നിമിഷവും ഓർത്ത് നടക്കില്ലായിരുന്നു."

"അതെന്താ?"

"ചിലപ്പോൾ വൈകി