Chapter Title : പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം 3 [Vesper]

കിട്ടുന്ന സന്തോഷങ്ങൾക്കാണ് കൂടുതൽ വില."

ആത്മേയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

"എന്നാലും ഒരു വിഷമമുണ്ട്."

"എന്ത്?"

"നിന്റെ കോളേജ് കാലം എനിക്ക് അറിയില്ല."

"എന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?"

"എല്ലാവർക്കും ഒരു കഥയുണ്ടല്ലോ. നിന്റേത് എനിക്ക് നഷ്ടമായി."

ജിത്തു ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

"എന്റെ കഥയിൽ വലിയ സംഭവങ്ങളൊന്നുമില്ല."

"എന്നാലും കേൾക്കണം."

"എന്ത് കേൾക്കാൻ?"

"കോളേജിൽ നീ എന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു എന്ന്."

അവൻ കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചു.

പിന്നെ പറഞ്ഞു.

"രാവിലെ ക്ലാസിൽ നേരത്തെ എത്തും."

"എന്നിട്ട്?"

"ഒരു ജനലിനരികിൽ ഇരിക്കും."

"എന്തിന്?"

"ആ ജനലിലൂടെ നീ ക്ലാസിലേക്ക് നടന്ന് വരുന്നത് കാണാമായിരുന്നു."

ആത്മേയ അവനെ നോക്കി.

"ഇത്രയും കാലം ഇതൊന്നും പറയാതിരുന്നത് എങ്ങനെയാ?"

"ധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല."

അവൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

"ജിത്തു... നിനക്ക് അറിയാമോ?"

"എന്ത്?"

"ഞാൻ പലപ്പോഴും മനപ്പൂർവം വൈകിയായിരുന്നു ക്ലാസിൽ വന്നിരുന്നത്."

അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.

"എന്തിന്?"

"ആരോ ഒരാൾ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുമായിരുന്നു."

"നിനക്ക് അറിയാമായിരുന്നോ?"

"ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു."

"ഇപ്പോൾ?"

"ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായി."

രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു.

സമയം വൈകി.

അവർ വീണ്ടും ബൈക്കിൽ കയറി.

ഇത്തവണ ആത്മേയ ഒന്നും പറയാതെ അവന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു.

ആ ചെറിയ നിമിഷം ജിത്തുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ശാന്തത നിറച്ചു.

വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ പെട്ടെന്ന് അവൻ ബൈക്ക് ഒരു ചെറിയ പാർക്കിന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തി.

"എന്താ?"

ആത്മേയ ചോദിച്ചു.

"ഒരു അഞ്ചു മിനിറ്റ് ഇരിക്കാം."

അവർ പാർക്കിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.

ഒരു ഒഴിഞ്ഞ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.

സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.