Chapter Title : പതറുന്ന പവിത്രത [Caraxes]

അവളോട് നന്നായി പെരുമാറണം എന്ന് ദിനേശന്റെ മനസ്സ് ആഗ്രഹിച്ചുവെങ്കിലും, അവന്റെ ശരീരം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും, നമ്മൾ നമ്മുടെ ശാരീരികമായ ആവശ്യങ്ങളെ മനസ്സ് കൊണ്ട് പ്രതിരോധിക്കുക എന്ന് പറയുന്നത് ഒരല്പം കടുപ്പം പിടിച്ച പണി തന്നെയാണ്. ഇനിയിപ്പോൾ ദിനേശൻ ആ പരിശ്രമത്തിൽ തത്കാലം വിജയിച്ചാൽ തന്നെ, എന്നെങ്കിലും ഒരു നാൾ അവൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന ആ കാമമൃഗത്തെ സ്വതന്ത്രനായി അഴിച്ചുവിടേണ്ടി വരും. ആ ആത്മനിയന്ത്രണം ഇനി എത്ര നാൾ നീണ്ടുനിൽക്കും എന്നുള്ളത് മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ ദിനേശന്റെ മുന്നിലുള്ള ഏക ചോദ്യം!

********

കച്ചേരിപ്പാടം ജംഗ്ഷനിലെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിന് സമീപമുള്ള ചായക്കടയാണ് ആ നാട്ടിലെ മെയിൻ പരദൂഷണ കൗണ്ടർ.

​ഹൈസ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന പിള്ളേർ മുതൽ കുഴിയിലേക്ക് കാലും നീട്ടിയിരിക്കുന്ന കിളവന്മാർ വരെയുണ്ട് അവിടെ കുശലം പറയാൻ എത്തുന്നവരായിട്ട്. വഴിയിലൂടെ പോകുന്ന സ്ത്രീകളെ പറ്റി മോശമായ കാര്യങ്ങൾ പറയുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ നാട്ടിൽ മാന്യമായി ജീവിക്കുന്ന വിവാഹിതരായ സ്ത്രീകളെ പറ്റി ഇല്ലാത്ത അവിഹിത കഥകൾ ചമച്ചുണ്ടാക്കുകയോ ഒക്കെയാണ് അവിടുത്തെ പ്രധാന ചർച്ചാവിഷയം.

​അങ്ങനെ ഒരു അഞ്ചാറു പേർ അവിടെ ചായക്കടയിലിരുന്ന് കുശലം പറയുന്ന നേരത്താണ്, വൈകിട്ട് 4:15-ന്റെ ബസ്സിന് നാട്ടിലെ മെയിൻ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തകനായ സുരേഷ് അലക്കിത്തേച്ച വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടുമിട്ട് ബസ്സിറങ്ങി ചായക്കടയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയത്.

​“സുധാകരൻ ചേട്ടാ! ഒരു ചായ… പഞ്ചാരവേണ്ട!” ചായ അടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സുധാകരൻ ചേട്ടനോട് സുരേഷ് പറഞ്ഞു.

​“അഹ് സുരേശോ… എവിടെ പോയിട്ട് വരുവാ?” കടയിലിരുന്ന് ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കേളപ്പൻ ചോദിച്ചു.

​“ഏയ്…. നാട്ടിലെ കുറച്ചു ആവശ്യങ്ങൾക്കായിട്ട് ഇങ്ങനെ പോയതാ…”

​“ഇതിപ്പോ നീ കുറേ നാളായല്ലോ