Chapter Title : പതറുന്ന പവിത്രത [Caraxes]

തൃശൂർ പൂരത്തിന് സാമ്പിൾ വെടിക്കെട്ട് പൊട്ടിയത് പോലെ ആ വാക്കുകൾ ദിനേശന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ചെന്ന് തറച്ചത്.

എന്നിരുന്നാലും അവന്റെ മനസ്സിൽ, തനിക്ക് ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്ത ഒരു നിധിയായിരുന്നു അരുണിമ. അവളുടെ ആ നിസ്സഹായത കണ്ടിട്ട് മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു പാവം തോന്നിയെങ്കിലും, “സജീവൻ അറിയാതെ നമുക്കൊരു ബന്ധം തുടങ്ങിക്കൂടെ” എന്ന് അവളോട് ചോദിക്കണമെന്ന് അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അങ്ങനെയെങ്ങാനും ചോദിച്ചാൽ ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്ന പൂരം എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ദിനേശന് നിഷ്പ്രയാസം ഊഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നതുകൊണ്ട് അവൻ ആ പൂതി മനസ്സിൽ തന്നെ ഒതുക്കി.

“വെറുതെ പെണ്ണിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഒരു അടി വാങ്ങിച്ചു കൂട്ടണ്ട!” അവൻ മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു.

മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ ബൊലേറോ അരുണിമയുടെ വീട്ടുപടിക്കൽ എത്തി നിന്നു. വണ്ടി നിന്ന ഉടൻ തന്നെ അവൾ ഡാഷ്‌ബോർഡിൽ ഇരുന്ന കുട കയ്യിലെടുത്ത്, ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

“താങ്ക്സ്…. ലിഫ്റ്റ് തന്നതിന്.” അരുണിമ കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിയിട്ടാണെങ്കിലും മുഖത്തൊരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട് നന്ദി പ്രകടിപ്പിച്ചു.

അതിന് മറുപടിയായി അവൻ വെറുതെയൊന്ന് തലയാട്ടുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്.

ദിനേശന് നന്നായി അറിയാം, താൻ അരുണിമയെ മറന്ന് എത്രയൊക്കെ നന്നാവാൻ നോക്കിയാലും, സ്വന്തം ജൈവികമായ പ്രേരണകളും ശാരീരിക ആവശ്യങ്ങളും അവന്റെ ബോധമനസ്സിനെ വീണ്ടും ചൂഷണം ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുമെന്ന്. അതിന്റെ തെളിവെന്നോണമാണ് താളാത്മകമായി ആടിയുലയുന്ന അരുണിമയുടെ കൊഴുത്ത പിൻഭാഗത്തെ കുലുക്കവും നോക്കി അവൾ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു പോകുന്നത് വരെ വണ്ടിയിലിരുന്ന്‌ മിഴിച്ചു നോക്കിയ ആ നിമിഷം, താഴെ മുണ്ടിന്റെ ഉള്ളിൽ കിടക്കുന്ന ദിനേശന്റെ വജ്രായുധം വന്യമായ ആവേശത്തോടെ തരിച്ചു പൊങ്ങാൻ തുടങ്ങിയത്.

അരുണിമയുടെ മാനസികാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി ഇന്ന് മുതൽ