Chapter Title : പതറുന്ന പവിത്രത [Caraxes]

കാരിയായ ഒരു അമ്മയാണ്.

********

​“എവിടെ പോയിട്ട് വരുവാ?”

​വണ്ടിയിൽ കയറിയ ശേഷം അവിടെ തളംകെട്ടി കിടന്നിരുന്ന നിശബ്ദതയെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ദിനേശൻ അവളോട് ചോദിച്ചു.

​“കണ്ടിട്ട് എന്ത് തോന്നുന്നു?” അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ, നേരെ വഴിയിലേക്ക് തന്നെ കണ്ണ് നട്ടു കൊണ്ട് അരുണിമ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.

​അവൾ അണിഞ്ഞിരുന്ന സ്ലീവലസ് പച്ച ബ്ലൗസും, വെള്ള സെറ്റ് സാരിയും, കയ്യിലിരുന്ന പ്രസാദവും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ദിനേശന് അറിയാമായിരുന്നു അരുണിമ അമ്പലത്തിൽ പോയിട്ട് വരികയാണെന്ന്. എന്നാലും വീടെത്തുന്നതു വരെ അവളോട് എന്തെങ്കിലും മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും ഇരിക്കാമല്ലോ എന്ന് കരുതിയാണ് അവനത് ചോദിച്ചത്.

​“അമ്പലത്തിലാണോ?”

​“അറിയാമല്ലോ, പിന്നെന്തിനാ ചോദിക്കുന്നത്?”

​“ഹാ…! നിനക്കെന്താടി എന്റെയടുത്ത് ഇത്ര ദേഷ്യം?”

​“ആർക്ക് ദേഷ്യം? അത് നിങ്ങൾക്ക് വെറുതെ തോന്നുന്നതാവും. പിന്നെ, ഈ എടി പൊടി എന്നൊക്കെ വീട്ടിലുള്ളവരെ പോയി വിളിച്ചാൽ മതി കേട്ടോ, എന്നെ വിളിക്കാൻ നിൽക്കണ്ട.” അരുണിമയുടെ സ്വരത്തിൽ കടുപ്പമേറി വന്നു.

​“ഓഹ്, അത് ശരി… മാഡത്തിനെ പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് വിളിക്കണം? അമ്മു പെണ്ണേ എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതിയോ?” ദിനേശൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി.

​അരുണിമയെ പണ്ട് അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും വീട്ടിൽ വിളിച്ചിരുന്ന വിളിപ്പേരായിരുന്നു അത്. ആ പേര് അവന്റെ നാവിൽ നിന്ന് കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകളും ഒപ്പം ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥതയും മിന്നിമറഞ്ഞു.

​പക്ഷേ, ദിനേശന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകാതെ അവൾ വണ്ടിയുടെ സ്പീഡോമീറ്ററിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് വേറെയൊന്നു പറഞ്ഞു:

​“ഈ വണ്ടിക്ക് ഇത്ര വേഗതയെ ഉള്ളോ?”

​“അഹ്… ഇത്രയൊക്കെ സ്പീഡിലേ ഈ വഴിയിലൂടെ പോകാൻ പറ്റുകയുള്ളൂ…”