Chapter Title : പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന മയിലുകൾ [സ്പൾബർ]

ദേഷ്യമെന്ന് നിഖിലക്ക് മനസിലായില്ല. അവൾ ഷീബയെ തള്ളി മാറ്റി മുറിയിലേക്ക് കയറി കട്ടിലിൽ വന്നിരുന്നു.

“അങ്ങിനെ വേഗം പറഞ്ഞ് പോകാനൊന്നും പറ്റില്ല എൻ്റെ അമ്മേ… നേരം വെളുക്കുവോളം പറഞ്ഞാലും തീരില്ല. അമ്മ ഇവിടെ വന്നിരിക്ക്..”

ഷീബ പതിയെ വന്ന് നിഖിലയുടെ അടുത്തിരുന്നു. എന്നിട്ട് പതിയെ ചോദിച്ചു.

“നീ ബെന്നിക്ക് വിളിച്ചിരുന്നോ…?”

“ഉം…”

നിഖില നാണത്തോടെയൊന്ന് മൂളി.
ആ മൂളലിൽ തന്നെ എല്ലാമുണ്ടെന്ന് ഷീബക്ക് മനസിലായി.

“എന്നിട്ട് നീയെന്ത് തീരുമാനിച്ചു…”

“ഞാനല്ലല്ലോ… ഇനിയെല്ലാം ഇച്ചായൻ തീരുമാനിക്കും… ഏതിയാലും അടുത്തൊന്നും ഈ വീട്ടിൽ നിന്നും നമുക്കി റങ്ങേണ്ടി വരില്ല. അതെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞ് ശരിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്…”

ഷീബക്ക് വിറഞ്ഞ് കയറി. ഇച്ചായൻ എന്ന്.
ഒറ്റ ഫോൺകോളിൽ ബെന്നി ഇവളെ മയക്കിയെന്ന് ഷീബക്ക് മനസിലായി താൻ ആഗ്രഹിച്ചതൊക്കെ വെറുതെ. ഇനിയൊന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല താനൊരൽപം വൈകിപ്പോയി.

“ഇനിയെന്താണാവോ രണ്ട് പേരുടേയും പരിപാടി.. ഞാനിവിടെ നിന്ന് മാറിത്തരണോ…?”

ഷീബ കുശുമ്പോടെ ചോദിച്ചു.

“അതിനി അമ്മ തീരുമാനിക്കണം…”

നിഖില പതിയെ പറഞ്ഞു.

“പിന്നേ… നിങ്ങൾക്ക് മണിയറ ഒരുക്കല്ലേ എൻ്റെ പണി…? എവിടെയാന്ന് വെച്ചാൽ ഇറങ്ങിപ്പോടീ…”

“അതല്ലമ്മേ… ഇനി അമ്മയാണ് തീരുമാനിക്കേണ്ടത്..ഇവിടെ വെച്ച് വേണോ..? അതോ പുറത്തെവിടെയെങ്കിലും പോണോന്ന്… കാരണം ബെന്നിച്ചായന് വേണ്ടത് അമ്മയെയാണ്…”

അത് പറഞ്ഞ് നിഖില ഷീബയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാനാവാതെ, ശ്വാസമെടുക്കാനാതെ, ഷീബ തരിച്ചിരുന്നു.

“എന്താമോളേ…. എന്താ നീയിപ്പോ പറഞ്ഞത്…? അവന്… അവന് വേണ്ടത്…. എന്നെ… എന്നെ…”

പെട്ടെന്ന് ഷീബ മുഖം പൊത്തിക്കൊണ്ട് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
നിഖില അമ്പരന്നു. എന്തിനാണമ്മ ഇങ്ങിനെ കരയുന്നത്? താൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ദേഷ്യപ്പെടുമെന്നാണ് കരുതിയത്.

“അമ്മേ… എന്താണിത്… അമ്മക്ക് പറ്റില്ലെങ്കിൽ അതയാളോട് പറഞാൽ പോരേ… അതിനിങ്ങിനെ കരയണോ..?
അമ്മയെ ആരും നിർബന്ധിക്കില്ല..ഞാനിപ്പത്തന്നെ അയാളെ വിളിച്ച് പറയാം…”

പെട്ടെന്ന് ഷീബ മുഖം പൊത്തിയ കയ്യെടുത്ത് നിഖിലയുടെ പുറത്തൊന്ന് കൊടുത്തു. പിന്നെ ചുവന്ന് കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ…