Chapter Title : പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന മയിലുകൾ 2 [സ്പൾബർ]

ഇനി മതി… ഇനി നീ ജീവിക്കെടീ… സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്ക്… ഞാനില്ലേ നിൻ്റെ കൂടെ…”?

ഇതുകൂടി കേട്ടതോടെ ഷീബ മുളന്തണ്ട് ചീന്തും പോലെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
‘ഞാനില്ലേ നിൻ്റെ കൂടെ’ എന്ന ആ ഒരു വാക്ക്. അതവളുടെ ഹൃദയത്തിൻ്റെ അടിത്തട്ടിലാണ് ചെന്ന് പതിച്ചത്. ഈയൊരു വാക്ക് കേൾക്കാൻ എത്രയോ കൊതിച്ചിട്ടുണ്ട്. പറയേണ്ടയാൾ അതൊരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ മറ്റൊരാൾ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല.

“ശരി… നീയെന്നാ ഉറങ്ങിക്കോ… ഞാൻ നാളെ വിളിക്കാം…’’

അവളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് സഹിക്കാനാവാതെ ബെന്നി പറഞ്ഞു.

“അയ്യോ… വെക്കല്ലേ… പോകല്ലേ…”

ഷീബ ചാടിപ്പറഞ്ഞു.

“അല്ലാതെ പിന്നെ… നിൻ്റെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാനാണോ ഞാനീ പാതിരാത്രി ഉറക്കമൊഴിച്ചിരിക്കുന്നത്… നിനക്ക് കരയാനുള്ള അവസരം ഞാൻ തരാം… അപ്പോൾ എൻ്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് നിനക്ക് കരയാം… അത് പോരെ..?”

ബെന്നിയുടെ ഓരോ വാക്കും കേട്ട് ഷീബക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇതൊക്കെ കേൾക്കാൻ എത്രയോ കൊതിച്ചതാണ്.പക്ഷേ ഇനി താൻ കരയില്ല. അതവന് സങ്കടമാകും.

“ ഇല്ല ഇച്ചായാ… ഇനി ഞാൻ കരയില്ല… എനിക്ക് സങ്കടവുമില്ല… ഞാൻ… ഞാൻ സന്തോഷം കൊണ്ട് കരഞ്ഞതാ…”

“ഉറപ്പല്ലേ… ഇനി സന്തോഷം കൊണ്ടും കരയണ്ട… സന്തോഷം വന്നാലും, സങ്കടം വന്നാലും ഇനി എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി… കേട്ടോടീ… ഇനി മതി നീ ഫോൺ വെച്ച് ഉറങ്ങിക്കോ…”

“വേണ്ട… ഉറങ്ങണ്ട…

.”പിന്നെ…”

“എനിക്ക് എൻ്റെ ഇച്ചായനെ കാണണം… ഇപ്പത്തന്നെ…”

അവൾ ബെന്നിയോട് കൊഞ്ചി.

“ അതെങ്ങിനെയാടീ ഇപ്പത്തന്നെ കാണുന്നത്…? ഞാൻ രാവിലെ വരാം… അത് പോരേ…?”

“ പോര… ഇപ്പത്തന്നെ എനിക്ക് കാണണം… ഇച്ചായൻ ഇങ്ങോട്ട് വാ…”

“എടീ…