Chapter Title : പെരുമഴകാലം [Extended and Revised]

തുറന്നു തന്ന സിന്ധൂരച്ചെപ്പിൽ നിന്ന് ഒരു നുള്ളെടുത്ത് ഞാൻ അവളുടെ തിരുനെറ്റിയിൽ ചാർത്തി. മെല്ലെ അവളുടെ താടി പിടിച്ചുയർത്തി എന്റെ അനിയത്തിയുടെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി. അവ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയിരുന്നു. ഞാൻ ആ മിഴികൾ തുടച്ചു.

“ഏട്ടാ. ” എന്നൊരു തേങ്ങലോടെ അവൾ എന്റെ മാറിൽ ചേർന്നു. ഞാൻ ആ നിറുകയിൽ ഉമ്മവെച്ചു. അപ്പോൾ അവൾ എന്റെ പെങ്ങളും, ഞാൻ അവളുടെ ഏട്ടനും ആയിരുന്നു.

“മോളേ.”

“ഇനി മോളു പോയി ആ മന്ത്രകോടി ഉടുത്തിട്ടുവാ. അമ്മ ഊണു വിളമ്പാം.” അമ്മ പറഞ്ഞു.

അവൾ എന്റെ മുറിയിലേയ്ക്കാണ്‌ പോയത്. ഇനി എന്റെ മുറി എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും അവളുടേതും ആണല്ലോ.

ഞാൻ പൂജാമുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാനായി തിരിഞ്ഞു,

“മോനേ.” അമ്മ വിളിച്ചു.

“എന്താ അമ്മേ?” ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ തിരക്കി.

“അവൾ. ” അമ്മ പകുതിയിൽ നിർത്തി.

“അവൾ?”

“അവൾ ഗർഭിണിയാണ്‌. അന്ന് കാറിൽ വച്ചു തന്നെ പറ്റിക്കാണണം.” അമ്മ മന്ത്രിയ്ക്കും പോലെ പറഞ്ഞു.

“ങേ?” ഒരു നിമിഷം എടുത്തു എനിയ്ക്ക് മനസ്സിലാകാൻ. ഹൃദയം ഒന്നു തുള്ളി.

“അതുകൊണ്ടാണ്‌ ഇന്നു തന്നെ ഞാൻ ഇതെല്ലാം ഒരുക്കിയത്. നീ ഒന്നരമാസം കഴിഞ്ഞ് പോകുന്നതുവരെ അവൾ എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും ഒരു ഭാര്യയായി ജീവിക്കട്ടെ. പാവം. ഒന്നും നിന്നെ അറിയിക്കാതെ ഞങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം പിടിച്ചു നിന്നു. ഇനി അമ്മയ്ക്കും സാധിക്കുന്നില്ലെടാ.” അമ്മ തേങ്ങി.

അമ്മയെ ഞാൻ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“അമ്മേ, ഞാനുണ്ട് അവൾക്ക്. ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനും.”

“എനിയ്ക്കറിയാം മോനേ.”

അപ്പോൾ അതുകൊണ്ടാണ്‌ എന്റെ പാൽ മുഴുവൻ ‘കുഞ്ഞിമോൾ കുടിച്ചോളും’ എന്നവൾ പറഞ്ഞത്.

കള്ളിപ്പെണ്ണ്‌!

എന്റെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിടർന്നു. എന്റെ മുഖത്തു നോക്കിനിന്ന അമ്മയുടെ മുഖത്തേയ്ക്കും അതു പടർന്നു.

“അനിയത്തിക്ക് കൊച്ചുണ്ടാക്കിയ വല്യേട്ടൻ!”

അമ്മ ചിരിയോടെ അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ മുഖം ആകെ ചുവന്നുപോയി.

ഞാൻ പതിയെ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അമ്മ അടുക്കളയിലേയ്ക്കും.

മുറി തുറന്ന് അകത്തുകയറിയപ്പോൾ മന്ത്രകോടിയും മാറിൽ ഒതുക്കി, തലതാഴ്ത്തി പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അനിയത്തിക്കുട്ടിയെ ആണ്‌ ഞാൻ കണ്ടത്. ആധി പിടിച്ചാണ്‌ നിൽക്കുന്നതെന്ന് അപ്പോൾത്തന്നെ മനസ്സിലായി.

മെല്ലെ പുറകിൽ എത്തി.