Chapter Title : പൊന്നിൽ വിളഞ്ഞ പെണ്ണ് [ഏകൻ]

പണം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയില്ല. അത്രയും പണമാണ് അദ്ദേഹം തനിക്കുവേണ്ടി ചെലവഴിക്കാൻ പോകുന്നത്. അവൾക്ക് അത് സങ്കടമായി. എത്രയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ മുഴുവനായും അദ്ദേഹത്തിന് കൊടുത്ത് തന്റെ സ്നേഹം തന്റെ കടപ്പാട് എല്ലാം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ എന്ന്. അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു.

"റസീ വാ" കാറിനെ തന്നെ നോക്കി നിന്ന റസിയയെ ബഷീർ വിളിച്ചു. എന്നാൽ ആ ശബ്‍ദം തന്റെ ചെവിയിൽ തുളച്ചു കയറുന്ന തന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഇരുമ്പ് കമ്പിയായിട്ടാണ് അവൾക്ക് തോന്നിയത്. അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ബഷീറിനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ബഷീർ പേടിച്ചു പോയെങ്കിലും അവൻ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. പിന്നിൽ അവളും.

അപ്പോഴാണ് ഒരു ഹോൺ മുഴക്കം അവർ കേട്ടത്‌ അവർ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അത് ജോയലിന്റെ കാറിന്റെ ഹോൺ ആയിരുന്നു. അത് മനസ്സിലാക്കിയ റസിയയ്ക്ക് ഒരുപാട് സന്തോഷം ആയി.

ജോയൽ കാർ ഒരു സൈഡിൽ ഒതുക്കി നിർത്തിയ ശേഷം കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.

"ഇവിടെവരെ വന്ന സ്ഥിതിക്ക് നിങ്ങളുടെ വീടും കൂടി കണ്ടിട്ട് പോകാം. "

ജോയൽ പറഞ്ഞു.

ബഷീർ മുന്നിൽ നടന്നു പിന്നിൽ നടക്കുന്ന റസിയയുടെ അരയിലൂടെ കൈയിട്ട് അവളെ തന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് ജോയൽ നടന്നു. റസിയ ഒരു ചിരിയോടെ ജോയലിനെ നോക്കികൊണ്ട് ബഷീറിന്റെ പിന്നിലായി നടന്നു.

വഴികൾ ഒക്കെ മോശം ആയിരുന്നു. അതിലേറെ മോശമായിരുന്നു അവർ താമസിക്കുന്ന വീടിന്റെ പരിസരം. അവർ വീട്ടിൽ എത്തി. വാതിൽ തുറന്ന് അവർ വീടിന്റെ അകത്ത് കയറി. ഒരു കുഞ്ഞു വീട്. വളരെ മിതമായ സാധനങ്ങൾ മാത്രം. വീടിന്റെ അകം മുഴുവൻ നല്ല വൃത്തി ആയിരുന്നു.

"സാർ ഇരുന്നാട്ടെ ഞാൻ സാറിന് കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും എടുക്കാം"

റസിയ അവിടെ ഉള്ള കേസേരയിൽ ചൂണ്ടി കാണിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു.

"അതൊന്നും വേണ്ട. ഞാൻ ചുമ്മാ നിങ്ങളുടെ വീട് ഒന്ന് കാണാൻ വന്നതാ."

ജോയൽ പറഞ്ഞു.

" ഇക്ക ഒന്ന് പുറത്ത് നിന്നെ. എനിക്ക് സാറിനോട് ഒരു കാര്യം പറയാൻ ഉണ്ട്. " റസിയ പറഞ്ഞു.

ബഷീർ അവളെ നോക്കി. എന്നാൽ മറുത്ത് ഒന്നും പറയാതെ