Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

അടയും ചക്കരയും പോലെ കഴിയുന്നതും കാണാം.

അതിനാൽ ഒരു പക്ഷവും പിടിയ്ക്കാതെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിയ്ക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധിയെന്ന് അജിത്തിനറിയാം.

നിമിഷ, ബെഡിൽ ചാരിയിരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ അടുത്ത് നിന്നും എണീറ്റു സ്റ്റഡി റൂമിലേക്ക് നടന്നു, അവിടെത്തന്നെയാണ് നകുലിന്റെ ടേബിളും ഇട്ടിരിക്കുന്നത്.

അവന്റെ ഫോട്ടോ ആ മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള സ്റ്റഡി ടേബിളിന്റെ മേലെ വെച്ചെടുത്തു നിന്നും ഒരേറു കൊടുത്തു. നേരെ പിങ്ക് നിറമുള്ള ബെഡ്ഷീറ്റ് വിരിച്ച ബെഡിലേക്കാണ് അത് ചെന്നു വീണത്.

അവൾക്ക് ചെറുതായി കരച്ചിലും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുഖം ടേബിളിൽ പൂഴ്ത്തികൊണ്ട് അവൾ പതിയെ തേങ്ങി.

കണ്ണുകൾ ഇറുകിയടച്ചതും, നകുലന്റെ ചിരിച്ച മുഖം അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.

ഇരുവരും, കെട്ടിപ്പിടിച്ചും ഉമ്മ വെച്ചുമൊക്കെ ബെഡിൽ കിടന്നുരുണ്ടതും, അവൻ തന്റെ തലമുടി ഉഴപ്പിയതും, താൻ വഴക്കുണ്ടാക്കിയതും ഒക്കെ അവളുടെ മനസ്സിൽ വന്നപ്പോൾ അവളെണീറ്റ് അവന്റെ ഫോട്ടോയെ കയ്യെത്തിച്ചെടുത്തു. എന്നിട്ട് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“തെമ്മാടി, ഇങ്ങോട്ടു വാടാ നീ! ഞാനെങ്ങും മിണ്ടില്ല നിന്നോടിനി.”

സ്നേഹ ഒന്നുകൂടെ നകുലിനെ വിളിച്ചു.

ഇത്തവണ അവന്റെ ഫോൺ അങ്ങേത്തലക്കൽ അവനെടുത്തു.

“എന്താമ്മേ!”

“എടാ ചെറുക്കാ നീയെവിടെ പോയിരിക്കുവാ?!”

“ഗ്രൗണ്ട് ന്നു വന്നേയുള്ളു അമ്മാ!”

“നിമിഷയോടു നിനക്കെന്താടാ!?”

“എനിക്കെന്ത്? അവളല്ലേ വിളിച്ചിട്ട് ഫോൺ എടുക്കാത്തതും, മെസ്സജിന് റിപ്ലൈ അയക്കാത്തതും!”

“ശരി. നീ നാളെ കാലത്തു ഇങ്ങത്തിക്കോണം! ചിങ്ങംചിറക്ക് പോകാനുള്ളതാ. വല്യച്ചനും ചെറിയച്ഛനും മക്കളും എല്ലാരുമുണ്ട്! നീ മാത്രേ ഇല്ലാത്തത് ഉള്ളു.”

“അത് ഞാനില്ല, എനിക്ക് നാളെ മാച്ച് ഉള്ളതാ!”

“ഓ പിന്നെ നീയൊന്നു മിണ്ടാണ്ടിരിക്ക് നകുൽ. ദേ ഞാനച്ഛനോടു കൊടുക്കാം!”

നകുൽ ‘കുടുങ്ങിയല്ലോ നാഥാ’ എന്ന മട്ടിൽ കൈ