Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

അവൻ ഫുട്ബാളും അവൾ ഷട്ടിലും കളിക്കുന്നത് പതിവാണ്.

നിമിഷയ്ക്കും നകുലിനും മൂന്നു വയസ്സിന്റെ വ്യത്യാസമേയുള്ളൂ, അതായത് 18 ഉം 21 പ്രായം. ചോര തിളയ്ക്കുന്ന ഈ പ്രായത്തിൽ കുരുത്തക്കേട് കാണിക്കാൻ കൊതിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

പക്ഷെ നിമിഷയ്ക്കും നകുലിനും കോളേജിലും സ്കൂളിലും ആരോടും പ്രണയമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഇടയ്ക്കെല്ലാം അടികൂടുമെങ്കിലും, ഇരുവരും എല്ലാം പരസ്പരം തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നത് കൊണ്ടാവണം. രണ്ടാളുടെയും കണ്ണിൽ, ലോകത്ത് പെർഫെക്റ്റ് അവർ, ഏട്ടനും അനിയത്തിയും തന്നെയായിരുന്നു.

അജിത് തൃശൂർ ടൗണിലെ ബിൽഡർ ആണ്, സ്നേഹ അഡ്വക്കേറ്റും! അവരുടെ ഇരുനില വീട്ടിൽ താഴെയും മുകളിലുമായി ധാരാളം മുറികളുണ്ട്.

എങ്കിലും ചെറുപ്പം മുതലേ നിമിഷയും നകുലും മുകളിലെ ഒരേ മുറിയിൽ ആയിരുന്നു പഠിക്കുന്നതും ഉറങ്ങുന്നതുമെല്ലാം. അത്യാവശ്യം നല്ല വലിപ്പമുള്ള മുറിയാണത്.

നകുൽ ചായമോന്തുന്നതിനിടെ നിമിഷയെ ഒന്നുടെ വിളിച്ചു.

ങേ..ഹേ!! അവളെടുത്തില്ല, എല്ലാ ആഴ്ചയും അനിയത്തിയെ കാണാൻ വരുന്നവനാണ് ഇപ്പൊ ദേ ആഴ്ച മൂന്നായി. ഹോസ്റ്റലിൽ തന്നെ! ബാംഗ്ലൂർന്നു തൃശൂർക്ക് അത്ര ദൂരമൊന്നുമില്ല. രാത്രി ട്രെയിൻ കേറിയാൽ രാവിലെ എത്താം.

നകുൽ ബസിന്റെ സമയം നോക്കി അത്യാവശ്യം സാധനങ്ങൾ വാരി ബാഗും പാക്ക് ചെയ്തു. ഫ്രണ്ട്സിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി.

തിങ്കളാഴ്ച ലീവ് ആണ്. ചൊവ്വയും കൂടെ കഴിഞ്ഞിട്ട് തിരിച്ചു വരാം എന്നവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ടിക്കറ്റ് മൊബൈൽ ഉപയോഗിച്ച് അവൻ ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നു.

ബസിൽ ജനലോരമിരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റ മനസ്സിൽ നിമിഷയുടെ മനസ്സിൽ എന്താന്ന് അറിയാതെ കുഴഞ്ഞു.

ശരിയാ പെണ്ണിന്റെ മനസ് തുറക്കാൻ പെണ്ണ് തന്നെ വിചാരിക്കണം!

ഓർമ്മവെച്ചനാൾ മുതൽ, ഒരേ മുറിയിൽ അവളെ കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നിട്ടുണ്ട്.

അവളുടെ നെറ്റിയിലും കവിളത്തും ഒരുപാടൊരുപാട് ഉമ്മകൾ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.

അമ്മയും അച്ഛനും ഇരുവരെയും രണ്ടു മുറിയിൽ ഉറങ്ങിയാൽ മതി എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോളും അവർക്ക് സ്വയം ഇണക്കുരുവികളെ പോലെയാണ് എന്നാണ് തോന്നുന്നത്.

പ്രായപൂർത്തിയായിട്ടും ആണും പെണ്ണും ഒന്നിച്ചു ഒരേ കട്ടിലിൽ കിടക്കുമ്പോൾ എത്ര നിയന്ത്രിച്ചാലും പിടിവിടുന്ന ചില നിമിഷങ്ങൾ ഉണ്ട്. നിമിഷക്കോ നകുലിനോ അങ്ങനെയൊന്നും തോന്നിയിട്ടില്ല. അവരുടെ സ്നേഹം അത്രയും കളങ്കരഹിതവും, പവിത്രവുമായിരുന്നു.

പാട്ടുകേട്ടിരുന്ന നകുൽ എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി. കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ ബസ്