Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

കേറാമല കയറി ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു.നിദ്രാദേവി ആ മനോഹരമായ സഹോദര രതികണ്ട് വീർപ്പടക്കി കാത്തുനിന്നു.

“ഡ്രസ്സ് ഇടണ്ടേ?”

“ഇട്ടു താ.”

“എണീക്ക്!”

നിമിഷ എണീറ്റ് വാർഡ്രോബിൽ നിന്നും ഒരു ഷോർട്സും ടീഷർട്ടും എടുത്തിട്ട്, നകുലിനോട് ഇട്ടു തരാൻ പറഞ്ഞു.

പെങ്ങൾ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ മുതൽ ജീവിതത്തിൽ എത്രയോ വട്ടം അതു ചെയ്തുകൊടുത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇന്ന് അവൾ തന്റേതായി മാറി, തന്റെ പാൽപ്പുഴയെ ഏറ്റുവാങ്ങിയ ആ പൂവിനെ ഷോർട്സിനാൽ മറയ്ക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ ആ പൂവിനെ തഴുകി മുത്തി.

അവന്റെ നാവ് ഒന്നുകൂടെ ആ ദളങ്ങളിൽ അലഞ്ഞു.

അവൾ ആകെ വിറകൊണ്ടു.

“ഏട്ടാ...” അവളുടെ സ്വരം ഒരു പൂപോലെ വിറച്ചു.

“കൊതി തീരണില്ലടീ...” അവന്റെ ശബ്ദം ഒരു ചെറു കാറ്റായി പറന്നു.

“ഇനി എന്നും ഞാനുണ്ടല്ലോ.”

“എന്നാലും ഞാൻ ബാംഗ്ളൂർക്ക് പോയാൽപ്പിന്നെ...”

“ഞാനും അങ്ങോട്ട് വരാം. അവിടെ കോഴ്സിന് ചേരാം. അമ്മയേം അച്ഛനേം സമ്മതിപ്പിയ്ക്കാം.”

അവളെക്കൊണ്ട് നടപ്പിലാക്കാൻ ആവുന്നതേ അവൾ പറയൂ. പണ്ടേ അങ്ങനെയാണ്.

അവനും ഷോർട്സും ടീഷർട്ടും തന്നെയിട്ടു.

അവൾ സഹായിച്ചു.

അവന്റെ പാതികുലച്ചു നിൽക്കുന്ന കുണ്ണയിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു. അതിന്റെ അറ്റം ഒന്ന് നക്കി.

ഇരുവരും കെട്ടിപിടിച്ചു കട്ടിൽ കിടന്നു ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങി.

പിന്നെ പുതപ്പുകൊണ്ട് ഇരുവരെയും മൂടി.

ആങ്ങള-പെങ്ങൾ, അച്ഛൻ-മകൾ, അമ്മ-മകൻ രതി അങ്ങനെയാണ്!

മതിവരില്ല.

ഒരിയ്ക്കലും!

ഏതാണ്ട് എട്ടു മണിയോടെയാണ് തന്റെ പ്രഭാതകൃത്യങ്ങൾ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ്, അപർണ്ണ അവരുടെ പുതപ്പു വലിച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ട് ഇരുവരെയും വിളിക്കുന്നത്.

‘ഹോ!! പിണക്കം മാറിയപ്പോൾ എന്താ രണ്ടാളും കൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന കിടപ്പ്! എനിക്കിതുപോലെ ഒരു ഏട്ടനില്ലാതായിപ്പോയല്ലോ!!’ എന്നവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, നിമിഷയെ തട്ടിയുണർത്തി.

“ഹും... ക്ഷീണം!!! കുറച്ചു നേരം കൂടെ കിടക്കട്ടെ മുത്തേ! പ്ലീസ്…” എന്നവൾ, അപർണ്ണയെ പാതി തുറന്ന കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് നോക്കി കൊഞ്ചി.

എന്നിട്ടവൾ നകുലിനെ ഒന്നുകൂടെ മുറുകെ പുണർന്ന് കിടന്നു.

ഉറക്കത്തിൽ നകുൽ