Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

ശുക്ല ഗുണ്ടുകളെ, ഏതാണ്ട് ഇരുപത് സെക്കന്റോളം നകുൽ വെട്ടി വെട്ടി ചീറ്റിച്ചു.

ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ ആ ഇരുട്ടത്ത് തന്റെ പൊന്നനിയത്തിയുടെ മുഖം കാണാതെ ചെയ്തതുപോലെയല്ല.

ഇപ്പോൾ, ഈ മഴയാൽ ഇരുണ്ടതെങ്കിലും, പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ, നിമിഷയുടേ മുഖത്ത് പതഞ്ഞു കയറുന്ന സുഖത്തിരമാലകൾ ആ പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകളിലും, വിടർന്ന ചുണ്ടുകളിലും, ഉടലാകെയും അലയടിയ്ക്കുന്നത് കണ്ട്, അതിനൊപ്പം, അതിനേക്കാൾ ഉപരിയായി താൻ അതേ ഓളങ്ങളിൽ ചഞ്ചാടുന്നതറിഞ്ഞ്, നകുൽ തന്റെ പിടയുന്ന അരക്കെട്ട് ശക്തിയായി അവളിലേയ്ക്ക് ആഴ്ത്തിവെച്ചു!

ഒരു തുള്ളിപോലും നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ!

“ങ്ഹും ….ആഹ്!!!” പൂറിലേക്ക് ചൂടുള്ള കൊഴുത്ത ബീജങ്ങൾ നിറയുന്ന സുഖത്തിൽ നിമിഷ ചിണുങ്ങി. ഏട്ടന്റെ കാലുകളുടെ പുറകിൽ തന്റെ കാൽ ചുറ്റി അവൾ നകുലിനെ പൂർണ്ണമായി തന്നിലേയ്ക്കാഴ്ത്തി.

ഇരുവരുടെയും അടയും ചക്കരയും ഗർഭക്കുഴിയിൽ വെച്ച് കൂടിക്കലർന്ന വേളയിൽ, നകുൽ അവന്റെ ചുണ്ടുകളെ വിടർത്തികൊണ്ട് വിയർത്തൊഴുകുന്ന പെങ്ങളുടെ മുഖം മുഴുവൻ നക്കി തോർത്തി.

വെളിയിൽ അപ്പോഴും ചെറു മിന്നലുകളോടെ മഴ തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവരുടെ മനസ്സിൽ നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് പൊട്ടിവിരിഞ്ഞ വർണ്ണമഴകൾ പോലെ.

താഴെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിന്റെ അങ്ങേ ആഴത്തിൽ അവന്റെ പാൽമഴ പെയ്തു തോർന്നു.

അവളുടെ ആഴങ്ങൾ നിറഞ്ഞ് അത് പുറത്തേക്കൊഴുകി. ഒരു തേനരുവിപോലെ.

ഇനിയും, ഇനിയും എത്രയോവട്ടം ഇതാവർത്തിക്കും!

മക്കളുടെ മുറിയുടെ വാതിലിന് പുറത്തു ചെവിയോർത്തു നിന്ന് എല്ലാം കേട്ട സ്നേഹയ്ക്ക്, കാര്യങ്ങൾ ഉറപ്പായി.

ഇതുപോലെ ഒരു തുലാവർഷ മഴയ്ക്കായിരുന്നു, തങ്ങളുടെ പഴയ തറവാട്ടിലെ തട്ടിൻപുറത്ത്, കൊത്തുപണികൾ ഉള്ള ഏട്ടന്റെ തേക്കു കട്ടിലിൽ താനും സനലേട്ടനും, ആദ്യമായി ഇങ്ങനെ തമ്മിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന്, സ്നേഹം പകർന്നത്!

തന്റെ പത്തൊമ്പതാം പിറന്നാളിന്റെ ആഘോഷങ്ങൾ