Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

കൈകൾ ഏട്ടനെ ചുറ്റി. ആ മാറിലേയ്ക്ക് തല ചേർത്തു. ആ നെഞ്ചിൽ ഒരുമ്മ നൽകി.

“അത് ഏട്ടനുള്ളതാണ്!!” തന്റെ സ്വരം മന്ത്രിയ്ക്കുമ്പോലെ പുറത്തുവന്നത് താൻ അറിഞ്ഞില്ല.

“ങ്ഹേ!” ഏട്ടന്റെ മിഴികൾ വിടരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആണ്, താൻ ഉറക്കെയാണ് അതു പറഞ്ഞതെന്ന് താൻ അറിഞ്ഞത്.

“അത് ഏട്ടനു മാത്രം ഉള്ളതാണ്!!” എന്നു പറഞ്ഞതോടൊപ്പം, താൻ പാദങ്ങളിൽ ഒരൽപം ഉയർന്ന്, ഏട്ടന്റെ ചുണ്ടുകളെ കടിച്ചു വലിച്ചു.

“എന്നും!!” തന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

മനസ്സിൽ തിങ്ങിവന്നതെല്ലാം താൻ പറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു! ഇനി ഏട്ടന്റെ പ്രതികരണം എന്താവും എന്ന ചിന്ത ഒരു ഞെട്ടലോടെ മനസ്സിൽ കയറി. ഏട്ടൻ എന്നെ വേണ്ടാ എന്നു പറയുമോ?

നമ്മൾ അങ്ങനെയൊന്നും പാടില്ല എന്നു പറയുമോ? ചോദ്യങ്ങൾ ഒഴുകി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. താൻ ആശങ്കയോടെ ആ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ഏട്ടനെ പുണർന്ന് നിന്നു.

തന്നെ ചുറ്റിയിരുന്ന ഏട്ടന്റെ കൈകൾ അഴിയുന്നതറിഞ്ഞ്, തികട്ടിവന്ന തേങ്ങൽ ഒതുക്കാൻ ആയില്ല.

ആ കൈകൾ തന്റെ മുഖത്തിന് ഇരുവശവും വന്ന്, ആ കൈക്കുമ്പിളിൽ തന്റെ മുഖം പൂവിനെപ്പോലെ കോരി തന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ഏട്ടൻ പറഞ്ഞു,

“ഈ ഏട്ടൻ എന്റെ പൊന്നുവിന്റെയാണ്. എന്നും! എത്രയോ കാലമായിട്ട്! നീയെങ്ങനെ കരുതും എന്ന് ഭയന്നിട്ടാണ് പറയാതിരുന്നത്.”

തന്റെ തേങ്ങൽ ആ ദേഹത്തെ ചുറ്റിയ തന്റെ കൈകളെ മുറുക്കി.

ഏട്ടന്റെ ചുണ്ടുകൾ തന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയ നീരിനെ തൊട്ടു മായിച്ചു.

ഏറെ നേരം തങ്ങൾ അങ്ങനെ നിന്നു.

“രണ്ടുപേരും എന്തെടുക്കുകയാ അവിടെ? അത്താഴം ഒന്നും വേണ്ടെ? അല്ലെങ്കിൽ എട്ടു മണിയ്ക്കേ വിശക്കുന്ന ആളുകളാണല്ലോ? ഇന്നെന്തുപറ്റി? വിശപ്പും ദാഹവും ഒന്നും ഇല്ലേ?”

അമ്മയുടെ സ്വരം താഴെ നിന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, ഒരു ചിരിയോടെ രണ്ടുപേരും അകന്നു മാറി.

“ഇനി വിശക്കുമ്പോൾ എനിയ്ക്ക് തിന്നാൻ വേറെ ചിലതുണ്ട്!” എന്ന് ഏട്ടൻ പറഞ്ഞതു കേട്ട്, നാണത്തിൽ മുങ്ങിയ ചിരിയോടെ ആ പിടിവിടുവിച്ച്,