Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

ഇന്നും നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്.

ഏട്ടന്റെ ചുണ്ടുകൾ മുറിഞ്ഞത് പിറ്റേ ദിവസം അമ്മയാണ് കണ്ടത്.

ഏട്ടന്റെ ആയുധം തന്റെ അടിവയറ്റിൽ കുത്തുന്നത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ താൻ കൂടുതൽ ഒട്ടിച്ചേർന്നു. എത്രനേരം തങ്ങൾ ചുംബനത്തിൽ മുഴുകി നിന്നുവെന്ന് അറിയില്ല.

“കിടക്കണ്ടേ പൊന്നൂ?” ഏട്ടന്റെ മൃദുവായ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ താൻ തിരിഞ്ഞ് കട്ടിലിലേയ്ക്ക് കയറാൻ ശ്രമിച്ചതാണ്. പെട്ടെന്നാണ് ഏട്ടന്റെ കൈകൾ തന്നെ കോരിയെടുത്തത്.

“ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ എന്റെ പെണ്ണിന് പത്തൊമ്പതാവില്ലേ? അന്നു രാത്രി ഞാൻ മറക്കാൻ ആവാത്ത ഒരു സമ്മാനം എന്റെ പൊന്നുവിന് തരും. അതുവരെ ഏട്ടന്റെ കുഞ്ഞനിയത്തിയായി കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടന്നോളൂ.”

“എനിയ്ക്ക് ഏട്ടന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കണം.” താൻ കൊഞ്ചി.

“അതിനെന്താ. ഈ നെഞ്ച് നിന്റെ മാത്രമല്ലേ.”

തന്നെ മടിയിൽ ഇരുത്തി ഏട്ടൻ കട്ടിലിലേയ്ക്ക് ഇരുന്നു. പിന്നെ ചാഞ്ഞു. താൻ തിരിഞ്ഞ് ആ നെഞ്ചിൽ കിടന്നു. എന്നിട്ട് ആ ചുണ്ടുകൾ വീണ്ടും നുണയാൻ തുടങ്ങി.

ഏട്ടന്റെ കൈകൾ തന്റെ ഷോർട്ട് ടോപ്പിനുള്ളിലേയ്ക്ക് കയറി തന്റെ പുറം തലോടി ഞെക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു കൈ തന്റെ മിഡിയുടെ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് കയറ്റി, തന്റെ നിതംബങ്ങളെ പിഴിഞ്ഞുടയ്ക്കാനും തുടങ്ങി.

താൻ തന്റെ അരക്കെട്ട് ഏട്ടന്റെ ഉറച്ച ആയുധത്തിൽ അമർത്തി മെല്ലെ മെല്ലെ ഉരച്ച്, ആ ലാളനകൾ ഏറ്റു ലയിച്ചു കിടന്നു.

ആ കിടപ്പിൽ രണ്ടുപേരും എപ്പോഴാണ് ഉറങ്ങിയതെന്നറിയില്ല.

രാവിലെ അമ്മയാണ് തങ്ങളെ ഉണർത്തിയത്!

കണ്ണു തുറക്കുമ്പോൾ താൻ ഏട്ടന്റെ കൈകളുടെ വലയത്തിൽ, പുതപ്പിനുള്ളിൽ പതിവുപോലെ, ചെരിഞ്ഞ്, അന്യോന്യം കെട്ടിപ്പുണർന്ന്, കാലുകൾക്കിടയിൽ കാലുകൾ തിരുകി കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഏട്ടന്റെ കൈ അപ്പോഴും തന്റെ ഷോർട്ട് ടോപ്പിന്റെ ഉള്ളിലായിരുന്നു.

“പൊന്നുവിന് എങ്ങനെയുണ്ട് സനൂ? പനിച്ചോ?” എന്ന അമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് താൻ കണ്ണു തുറന്നത്.

“പനിച്ചില്ലമ്മാ. അവൾ സുഖമായി ഉറങ്ങി.” ഏട്ടൻ പാതി മയക്കത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.

പിന്നെയും തമ്മിൽ പുണർന്ന് തങ്ങൾ കിടന്നു. അതാണ് പതിവും.