Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

എന്തും പറഞ്ഞോട്ടെ. എന്റെ ഏട്ടനെ അകറ്റി നിർത്തി എനിയ്ക്ക് യാതൊന്നും പറ്റില്ല.

ഞങ്ങൾ ഏട്ടനും അനിയത്തിയും ഇങ്ങനെ തന്നെ ജീവിയ്ക്കും.”

തന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്ന അമ്മ ഒരിയ്ക്കലും പിന്നെ മറുത്തൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

ഈ കാര്യം അറിഞ്ഞ അച്ഛനും തന്റെ ഭാഗത്തായിരുന്നു.

“നമ്മൾ മറ്റുള്ളവർ എന്തുപറയും എന്ന് പേടിച്ച് നമ്മുടെ മക്കളെ അകറ്റേണ്ടതില്ല. അവർ തമ്മിലുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ നമ്മുടെ ജോലിക്കാർക്കോ നാട്ടുകാർക്കോ എന്തുകാര്യം?” എന്നായിരുന്നു അച്ഛന്റെ ചോദ്യം.

പിന്നെ ഒരിയ്ക്കലും വീട്ടിൽ അങ്ങനൊയൊരു ചർച്ചയേ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ആ ജോലിക്കാരി ആരാണെന്ന് അറിയാത്തതിനാൽ താൻ അത് മനസ്സിൽ നിന്ന് വിട്ടു. അത്രതന്നെ.

അതു കഴിഞ്ഞ് മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒരു സന്ധ്യയ്ക്കാണ് അത് സംഭവിച്ചത്.

പതിവുപോലെ തോർത്തും ഉടുത്ത് നീന്തിത്തുടിയ്ക്കുകയായിരുന്നു സനലേട്ടൻ. താൻ മാറിനു മുകളിൽ കെട്ടിയ ഒരു പാവാടയാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അതു തന്റെ മുട്ടിനു താഴെ വരെയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

നീന്തുന്നതിനിടയിൽ തന്റെ പാവാട അഴിഞ്ഞ് താഴേയ്ക്ക് ഊർന്നു പോയി. പിടിയ്ക്കാൻ ആഞ്ഞ് വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ താൻ കുറച്ച് വെള്ളം കുടിച്ച് ചുമച്ചു. അതു കേട്ടാണ് സനലേട്ടൻ അരികിൽ നീന്തി എത്തിയത്.

ആദ്യം, തന്നെ താങ്ങി നേരെ തുഴഞ്ഞു നിർത്തി. പിന്നെ അകന്നു താണു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന പാവാട, വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് എടുത്ത്, മുങ്ങാംകുഴിയിട്ട് താഴെ നിന്ന് തന്റെ കാലുകളിലൂടെ അത് മാറിൽ എത്തിച്ചു.

ഇരു കാലുകളിൽ തുഴഞ്ഞു നിന്ന് അത് തന്റെ മാറിനു മുകളിൽ കെട്ടിത്തന്നു.

കാലിളക്കി തുഴഞ്ഞു നിന്ന തന്റെ കാലുകളെ പിടിച്ച് അടുപ്പിച്ചാണ് ഇതെല്ലാം ചെയ്തത്.

ഏട്ടൻ പൊങ്ങി വന്നപ്പോൾ താൻ ഏട്ടന്റെ കഴുത്തിൽ കൈകൾ ചുറ്റി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

തന്റെ