Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

ചുറ്റിയിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന മുല്ലമാല!

മുറിയാകെ ആ സുഖകരമായ ഗന്ധം നിറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു!

താൻ ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഏട്ടനെ നോക്കി.

ഇത്രയും പേർ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഇതെല്ലാം എപ്പോൾ ഒപ്പിച്ചു?

“സമ്മാനം വേണ്ടെ?” ഏട്ടൻ പുഞ്ചിരിയോടെ തന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ചോദിച്ചു.

തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി, താൻ താഴെ വീഴുമോ എന്നുപോലും തോന്നി.

ഏട്ടൻ കൈകൾ നീട്ടി.

താൻ കാത്തിരുന്നതുപോലെ, സ്വയം മറന്ന്, ആ കൈകൾക്കുള്ളിലേയ്ക്ക് അലിഞ്ഞു ചേർന്നു!

തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഏട്ടന് കേൾക്കാമായിരുന്നിരിയ്ക്കാം. കാരണം, ഏട്ടൻ മെല്ലെ തന്റെ താടി പിടിച്ചുയർത്തി. എന്നിട്ട് തന്റെ നിറുകയിലും, നെറ്റിയിലും, ആ നിർവൃതിയിൽ പാതിയടഞ്ഞുപോയ മിഴികളിലും, നാസികയിലും, അവസാനം തന്റെ ചുണ്ടുകളിലും മയിൽപ്പീലിത്തൂവൽ സ്പർശംപോലെ ഉമ്മകൾ തന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

അത് തീരല്ലേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ, ഏട്ടനെ ഇറുക്കെ വട്ടംപിടിച്ച് നിന്നു. തന്റെ ശരീരം ആകെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഏട്ടന്റെ കൈകൾ തന്റെ പുറത്ത് തലോടാൻ തുടങ്ങി.

താൻ ആ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി.

“പേടിയുണ്ടോ?” ഏട്ടന്റെ സൗമ്യമായ ചോദ്യം.

“മ്മ്.” തന്റെ തൊണ്ടയിൽ എന്തോ തടസ്സം പോലെ.

ആദ്യമായിട്ടാണ് ഏട്ടന്റെ അടുത്ത് ഇങ്ങനെ!

അതെന്താ?

“പേടിയ്ക്കണ്ട. പൊന്നുവിന്റെ ഏട്ടനല്ലേ?”

“മ്മ്.” ശബ്ദം പുറത്തേയ്ക്കു വന്നില്ല!

ഏറെ കാത്തിരുന്നതാണെങ്കിലും അപ്പോൾ എന്തേ തന്റെ ദേഹം ആകെ വിറയ്ച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതെന്നും, തളർന്ന് വീഴാൻ തുടങ്ങുന്നതെന്നും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.

ഏട്ടൻ മെല്ലെ തന്റെ ഷോർട്ട് ടോപ് മുകളിലേയ്ക്ക് ഉയർത്തി തലയിലൂടെ ഊരി മാറ്റി. താൻ അറിയാതെ കൈകൾ ഉയർത്തി സഹായിച്ചു!

മനസ്സാകെ വിറച്ചു!

അല്ലെങ്കിലും, ഏട്ടൻ കാണാത്തതായി തന്റെ ദേഹത്ത് ഇനി എന്താണ് ഉള്ളത്?

പയ്യെ ഏട്ടൻ തന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടു കുത്തി!

എന്താണു