Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

തന്റെ ചുണ്ടുകളെ ഒരു കരിക്കുപോലെ കുടിയ്ക്കുന്ന ഏട്ടന്റെ മുഖം!

അവസാനം കിതച്ചു കിതച്ച്, തന്റെ നാവിനെ വലിച്ചൂമ്പി, ‘ആഹ് എന്റെ പൊന്നൂ…! മോളേ…!’ എന്ന വിളിയോടെ വെട്ടിവെട്ടി തന്നിൽ നിറഞ്ഞ ആ പാലിന്റെ ഒരിയ്ക്കലും മതിവരാത്ത ചെറുചൂട്!

അത് തന്നിൽ ഉയർത്തിയ, ഉണർത്തുന്ന വർണപ്രപഞ്ചം!

പിന്നെ ഇന്നുവരെ ഓരോ ആവർത്തനത്തിലും അതിന്റെ പുതുമ മാഞ്ഞിട്ടില്ല!

കാരണം, തന്നിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് തന്റെ എല്ലാമായ ഏട്ടനാണ്!

അന്നുരാത്രി തങ്ങൾ തളർന്ന് ഉറങ്ങിയത് അറിഞ്ഞതേയില്ല.

രാവിലെ എഴുനേൽക്കുമ്പോൾ നഗ്നയായി താൻ ഏട്ടന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ കാലുകയറ്റിവെച്ച്, നഗ്നനായ ഏട്ടന്റെ ദേഹം പുണർന്ന്, ഏട്ടന്റെ കരവലയത്തിൽ അമർന്ന്, ആ കഴുത്തിലേയ്ക്ക് കവിളുചേർത്ത് കിടക്കുകയായിരുന്നു.

പൂവിന്റെ ഉള്ളിൽ നേരിയ വേദന അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവിടെയെല്ലാം എന്തൊക്കെയോ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ച് ഒരു വലിച്ചിൽപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പിന്നീട് എത്രയോ വട്ടം അങ്ങനെ ഉണർന്നിരിയ്ക്കുന്നു!

ഇപ്പോഴും ഏട്ടന്റെ അരികിൽ എത്തിയാൽ നേരം വെളുക്കുന്നത് ഇങ്ങനെ തന്നെയാണെന്ന് സ്നേഹ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഓർത്തു!

താൻ മെല്ലെ കണ്ണുതുറന്ന്, ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്ന ഏട്ടന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിക്കിടന്നു.

ആ ഹൃദയം തുടിയ്ക്കുന്നത് തനിയ്ക്കുവേണ്ടിയാണെന്ന് താൻ ആ നിമിഷം അറിഞ്ഞുവെന്ന് സ്നേഹ ഓർത്തു.

താൻ നോക്കിക്കിടക്കുമ്പോൾ ആണ് ഏട്ടൻ കണ്ണുതുറന്ന് തന്നെ നോക്കിയത്.

ആ മുഖം താഴ്ത്തി, തന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മ തരികയാണ് ഏട്ടൻ ആദ്യം ചെയ്തത്.

ഏട്ടനെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ മുറിയിലെ ക്ലോക്കിലേയ്ക്ക് നീണ്ടു.

‘ഒമ്പതുമണി!’

തന്റെ കണ്ണുകളും മിഴിഞ്ഞുപോയി!

‘ഒമ്പതുമണി! അമ്മയിന്ന് കൊല്ലും!’ അതായിരുന്നു തന്റെ ആദ്യത്തെ ചിന്ത.

പിന്നെയാണ് ഓർത്തത്,

‘അമ്മയെങ്ങാനും എന്നെ തിരക്കി എന്റെ മുറിയിൽ വന്നുകാണുമോ?’

മുമ്പൊരിയ്ക്കലും താൻ അങ്ങനെ