Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.

കാരണം, അമ്മയ്ക്ക് അറിയാം ആ മുറിയിൽ ഇല്ലെങ്കിൽ താൻ ഏട്ടന്റെ കിടക്കയിൽ ഉണ്ടാകും എന്ന്. അമ്മ ഇവിടെ എത്തി രണ്ടുപേരെയും എഴുനേൽ പ്പിയ്ക്കും.

പക്ഷേ ഇന്നുവരെ തങ്ങൾ ഇങ്ങനെ വാതിൽ കുറ്റിയിട്ട് ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലല്ലോ!

താൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. അരക്കെട്ടിൽ ഒരു മിന്നൽ!

തന്റെ മുഖം വേദനയാൽ ചുളിഞ്ഞു.

“അമ്മ തിരക്കുന്നുണ്ടാവും!”

“അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ അമ്മ വന്നോളും, അല്ലെങ്കിൽ വിളിയ്ക്കും പൊന്നൂ.” ഏട്ടന് നിസ്സാരഭാവം.

“അതിന് വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടിരിയ്ക്കുവല്ലേ?” താൻ വാതിലിലേയ്ക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.

“ഓ ഞാനത് മറന്നു!” ഏട്ടൻ ചാടി എഴുനേറ്റ് വാതിലിന്റെ കുറ്റി നീക്കാൻ ആഞ്ഞു.

“ഏട്ടാ.. ഒരു നിമിഷം. അമ്മയെങ്ങാനും കയറി വന്നാലോ? ഡ്രസ് ഇടാം ആദ്യം.” താൻ പെട്ടെന്ന് ഏട്ടനെ തടഞ്ഞു.

“ഓഹ്” അപ്പോഴാണ് ഏട്ടൻ താനും നഗ്നനാണെന്ന് ഓർത്തത്!

രണ്ടുപേരും ചമ്മലോടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു. അതിനുശേഷം ഏട്ടൻ വാതിലിന്റെ കുറ്റി തുറന്നു.

താൻ പതിയെ പുറത്തിറങ്ങി, മുറിയിലേയ്ക്ക് ഫ്രഷാകാൻ പോയി.

നടക്കുമ്പോൾ അരക്കെട്ടിൽ നല്ല വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നലത്തെ സുഖം ഇനി കിട്ടില്ലേ എന്നുപോലും തോന്നിപ്പോയി!

മൂത്രം ഒഴിച്ചപ്പോളായിരുന്നു ആകെ നീറിയത്!

സത്യത്തിൽ നീറ്റൽ കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുപോയി.

‘ഇനി വേണ്ടെന്ന് ഏട്ടനോട് പറയണം!’ താൻ ചിന്തിച്ചു.

‘നടന്നതു തന്നെ!’ മനസ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു!

സ്നേഹയ്ക്ക് ഏട്ടനെ ഇപ്പോൾത്തന്നെ കാണണം എന്നു തോന്നി!

തങ്ങളുടെ ചരിത്രം കുട്ടികൾ ആവർത്തിയ്ക്കുന്നത് ആ നെഞ്ചിൽ കോർത്തുകിടന്ന് ചെവിയിൽ മന്ത്രിക്കണം എന്നവൾ ആഗ്രഹിച്ചു!

അതു കേൾക്കുന്ന ഏട്ടന്റെ കാരിരുമ്പിൽ കയറിയിരുന്നു പൊതിയ്ക്കണം എന്നവൾ കൊതിച്ചു!

തനിക്കുവേണ്ടിയാണ്, തന്റേതു മാത്രം ആയാണ്, ഏട്ടൻ വിവാഹം പോലും കഴിക്കാതെ ജീവിക്കുന്നത്.