Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

താൻ ചിലപ്പോൾ ഇന്നും തനിയ്ക്കായി മാത്രം ജീവിയ്ക്കുന്ന ഏട്ടനെ മറന്നുപോയേനെ!

നിമിഷ ഉണ്ടായതിൽപ്പിന്നെ പ്രസവം നിർത്തിയതിനാൽ രണ്ടുപേർക്കും യാതൊരു ഭയവും ഇല്ല.

ഏറ്റവും അടുത്ത ദിവസം തന്നെ താൻ തറവാട്ടിൽ പോകും എന്ന് സ്നേഹ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

അതുവരെ തന്റെ തേൻ ഒഴുകട്ടെ.

അത് ഏട്ടന്റെ നാവിനുള്ളതാണ്!

അതിൽ തെന്നിത്തെറിച്ച് ഏട്ടൻ വീണ്ടും തന്നിലേക്കിറങ്ങണം!

ഇന്നും തളരാത്ത ഏട്ടന്റെ ആയുധത്താൽ, മുറിവേൽക്കാതെ മുറിഞ്ഞ് പിടഞ്ഞ് തളരണം!

തന്നിൽ പെയ്തുനിറച്ച ആ കിതപ്പിൽ അലിഞ്ഞ്, ആ വിയർപ്പിൽ ഒട്ടിക്കിടക്കണം!

ഒരിയ്ക്കലും മതിവരാതെ!

നാളെത്തന്നെ ഒരു ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റിന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ടുപോയി നിമിഷയ്ക്ക് പ്രൊട്ടക്ഷൻ എടുപ്പിയ്ക്കണം.

കാരണം, ഇതിവിടെ നിൽക്കുകയില്ല.

രണ്ടുപേരുടെയും രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞിട്ടുള്ള വികാരമാണിത്!

അവർക്ക് അത് ഇപ്പോൾ അറിയില്ല എന്നേ ഉള്ളൂ.

‘ഏതായാലും ഞാൻ കാപട്യത്തോടെ അവരെ പിരിയ്ക്കാൻ നോക്കില്ല.’ സ്നേഹ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

തന്നെ പിരിയേണ്ടി വന്നതുപോലെ, തന്റെ ഏട്ടന്റെ ഗതി, നകുലിന് വരരുത്.

തന്നെപ്പോലെ നിമിഷയ്ക്കും.

കാലം മാറി.

അവർക്ക് ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും, അവരെ അവർ ആയിട്ടാരും അറിയാത്തയിടത്ത്, സെറ്റിൽ ആവാം.

അവരുടെ പ്രണയം ഒളിവില്ലാതെ തുടരാം.

ആ വല്ലരിയിൽ ആദ്യത്തെ പൂ വിരിയുമ്പോൾ അവരോട്, താൻ അവരുടെ ജന്മരഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തും!

അവരുടെ സ്നേഹം, പ്രേമം, അവർ ചെയ്യുന്നത് ഒന്നും, ആരെയും ഒളിയ്ക്കേണ്ടതില്ല, എന്ന് താൻ അവരോട് പറയും!

അതു കേൾക്കുമ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന വർണ്ണഭാവങ്ങൾ താൻ നോക്കിയിരിക്കും.

അവരുടെ അമ്മാവൻ എന്ന അച്ഛനെ, തന്റെ ഏട്ടനെ, അവർക്ക് നൽകും!

സ്നേഹ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ, ശാന്തമായ മനസോടെ മെല്ലെ സ്റ്റെപ്പുകൾ ഇറങ്ങി താഴേയ്ക്ക് നടന്നു.

ഒഴുകുന്ന തേനിൽ അവളുടെ തുടകൾ തെന്നിത്തെറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

കാലങ്ങൾക്കുശേഷം, നിമിഷ പലവട്ടം, നകുലിന്റെ കുട്ടികളുടെ അമ്മയാവും!

ആ തേനൊലിയ്ക്കും കഥകേൾക്കാൻ, നമുക്ക് കാത്തിരിയ്ക്കാം!

ജീവിതം തുടരുന്നു.

ശുഭം.