Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

തോന്നിയതല്ലെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് അറിയാല്ലോ.”

“പക്ഷെ മോളെ, ഞാനും നിങ്ങളുടെ അച്ഛനുമല്ല ഈ ലോകം. അത് ആരും അംഗീകരിയ്ക്കില്ല. വലിയ പ്രശ്നമാകും.“

“അതൊന്നും സാരമില്ലമ്മാ. നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ മാത്രം ഞങ്ങൾക്ക് ഒളിയ്ക്കാതെ ഭാര്യാ-ഭർത്താക്കന്മാർ ആയാൽ മതി. നിങ്ങളാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ലോകം.”

ഏറെനേരം അമ്മ തന്റെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി നിന്നത് ഓർമ്മയുണ്ട്. അവസാനം, അമ്മ മെല്ലെ തലയാട്ടി. എന്നിട്ട് തന്റെ നിറുകയിൽ ഒരുമ്മ തന്നു.

“അച്ഛൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, നിങ്ങൾ ഈ ആവശ്യവുമായി വരുമെന്ന്.“

താൻ അമ്പരന്നുപോയി.

“അതിന് താലിയും, വിവാഹ വസ്ത്രങ്ങളും ഒക്കെ വേണ്ടേ, ഞങ്ങളുടെ വധുവിനും, വരനും? ഈ സമയത്തിപ്പോൾ എവിടെക്കിട്ടാനാ ഇതെല്ലാം? പിന്നെ ഞങ്ങൾക്കും ഒരുങ്ങണ്ടേ ഈ വീട്ടിൽ ഒരു കല്യാണം നടത്താൻ?

രണ്ടു ദിവസം ക്ഷമിയ്ക്ക്. നമുക്ക് എല്ലാം ശരിയാക്കാം.“

“അതൊന്നും സാരമില്ലമ്മാ. അമ്മയുടെ താലി കുറച്ച് സമയത്തേയ്ക്ക് ഒന്ന് തന്നാൽ മതി. അമ്മയുടെ സാരിയും മതി.”

“ഇനി എന്തിനാ ധൃതി വെയ്ക്കുന്നത്? നാളെ നമുക്ക് സിറ്റിയിൽ പോയി ഒരു ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റിനെ കണ്ടിട്ട് തിരികെ വരുമ്പോൾ, അച്ഛനോടും സനലിനോടും വരാൻ പറയാം.

വേണ്ടത് എല്ലാം വാങ്ങി വരാം. അതുകഴിഞ്ഞ്, നാളെയാക്കാം താലികെട്ട്. ഒരു രാത്രി രണ്ടുപേരും വിശ്രമം എടുക്ക്. ‘അധികമായാൽ അമൃതും വിഷം’ എന്നല്ലേ പഴഞ്ചൊല്ല്!“

“ശരിയമ്മാ! താങ്ക്യൂ! ഞാൻ ഏട്ടനോട് പറയട്ടെ!“ അമ്മയുടെ കവിളുകളിൽ ഓരോ ഉമ്മകൾ നൽകി താൻ ഏട്ടന്റെ അരികിലേയ്ക്ക് ഓടി.

ചെന്നുപെട്ടത്, അടുക്കള വാതിൽക്കൽ പുഞ്ചിരിയോടെ നിന്ന അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ!

അച്ഛൻ എല്ലാം കേട്ടു നിൽക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് ആ മുഖത്ത് ചിരി കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിലായി.

നാണത്താൽ ആകെ ചുവന്ന