Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

ഏട്ടൻ തന്നിൽ പലവട്ടം നിറച്ചൊഴുക്കി.

നകുലിനെ അമ്മയാണ് നോക്കിയത്.

ആ മകളാണ് നിമിഷ!!

ഇന്ന് അവർ തങ്ങളുടെ ചരിത്രം ആവർത്തിക്കുന്നു!!

ഏട്ടനിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ആ ലാളനകളും, ക്ഷമയും തനിയ്ക്ക് തന്റെ ഭർത്താവായ അജിത്തേട്ടനിൽ നിന്ന് ഒരിയ്ക്കലും കിട്ടിയിട്ടില്ല, എന്ന് ഓരോ തവണയും സ്നേഹ ഓർത്തു.

അതു നന്നായി എന്ന് എപ്പോഴും മനസ്സ് പറയുന്നു!

അല്ലെങ്കിൽ താൻ ചിലപ്പോൾ ഇന്നും തനിയ്ക്കായി മാത്രം ജീവിയ്ക്കുന്ന ഏട്ടനെ മറന്നുപോയേനെ!

നിമിഷ ഉണ്ടായതിൽപ്പിന്നെ പ്രസവം നിർത്തിയതിനാൽ രണ്ടുപേർക്കും യാതൊരു ഭയവും ഇല്ല.

ഏറ്റവും അടുത്ത ദിവസം തന്നെ താൻ തറവാട്ടിൽ പോകും എന്ന് സ്നേഹ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

അതുവരെ തന്റെ തേൻ ഒഴുകട്ടെ.

അത് ഏട്ടന്റെ നാവിനുള്ളതാണ്!

അതിൽ തെന്നിത്തെറിച്ച് ഏട്ടൻ വീണ്ടും തന്നിലേക്കിറങ്ങണം!

ഇന്നും തളരാത്ത ഏട്ടന്റെ ആയുധത്താൽ, മുറിവേൽക്കാതെ മുറിഞ്ഞ് പിടഞ്ഞ് തളരണം!

തന്നിൽ പെയ്തുനിറച്ച ആ കിതപ്പിൽ അലിഞ്ഞ്, ആ വിയർപ്പിൽ ഒട്ടിക്കിടക്കണം!

ഒരിയ്ക്കലും മതിവരാതെ!

നാളെത്തന്നെ ഒരു ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റിന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ടുപോയി നിമിഷയ്ക്ക് പ്രൊട്ടക്ഷൻ എടുപ്പിയ്ക്കണം.

കാരണം, ഇതിവിടെ നിൽക്കുകയില്ല.

രണ്ടുപേരുടെയും രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞിട്ടുള്ള വികാരമാണിത്!

അവർക്ക് അത് ഇപ്പോൾ അറിയില്ല എന്നേ ഉള്ളൂ.

‘ഏതായാലും ഞാൻ കാപട്യത്തോടെ അവരെ പിരിയ്ക്കാൻ നോക്കില്ല.’ സ്നേഹ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

തന്നെ പിരിയേണ്ടി വന്നതുപോലെ, തന്റെ ഏട്ടന്റെ ഗതി, നകുലിന് വരരുത്.

തന്നെപ്പോലെ നിമിഷയ്ക്കും.

കാലം മാറി.

അവർക്ക് ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും, അവരെ അവർ ആയിട്ടാരും അറിയാത്തയിടത്ത്, സെറ്റിൽ ആവാം.

അവരുടെ പ്രണയം ഒളിവില്ലാതെ തുടരാം.

ആ വല്ലരിയിൽ ആദ്യത്തെ പൂ വിരിയുമ്പോൾ അവരോട്, താൻ അവരുടെ