Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ]

മാത്രം വെള്ളത്തിലേക്കിറങ്ങിയില്ല. ബാക്കിയെല്ലാരും വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങി കളിക്കയെല്ലാം ചെയ്തു.

പിന്നെ ഏതാണ്ട് മൂന്ന് മണിയോടെ അടുപ്പിച്ചാണ് അവർ ജീപ്പിലേക്ക് കയറിയത്.

തിരികെ വരുമ്പോ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും പൊന്നുമോൾ അവരുടെ കൂടെ മുൻ സീറ്റിൽ ആയിരുന്നു. നകുൽ അതെ ജീപ്പിൽ പിറകിലും.

നകുലിനെ ഇടം കണ്ണിട്ട് നോക്കുമ്പോ അവൻ പക്ഷെ നിമിഷയെ നോക്കാതെ മറ്റേതോലോകത്തായിരുന്നു.

നേരെ തറവാട്ടിലേക്ക് ചെന്ന ജീപ്പ് എല്ലാരും അവിടെ ഇറങ്ങിയശേഷം ചായ കുടിയും സൊറ പറയലുമായി നേരം പോയി.

ഏതാണ്ട് 7 മണിയോടെയാണ് നകുലിനും നിമിഷയും അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നത്, അപ്പോഴും രണ്ടാളുടേ മനസിലും എന്തെല്ലാമോ ആശയ കുഴപ്പങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.

രാത്രി അത്താഴം കഴിഞ്ഞ ശേഷം അമ്മ നകുലിനോട് ചോദിച്ചു. “എന്താടാ നിന്റെ അനിയത്തീടെ പിണക്കം മാറിയില്ലേ ഇനിയും, കണ്ടിട്ടും രണ്ടാളും മിണ്ടുന്നതേയില്ലലോ.”

“ആ മിണ്ടണ്ട!!!”

“എന്താടാ നിനക്കും വാശിയായോ, കെട്ടിച്ചു കൊടുക്കും വരെയേ ഉള്ളു നിനക്ക് അവളോടുള്ള അവകാശവും അധികാരവുമൊക്കെ!!

നകുലന്റെ ഉള്ളിൽ തറച്ചപോലെ ആയിരുന്നു അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ!

“ഇല്ലമ്മേ എനിക്കവളോട് ദേഷ്യമൊന്നുമില്ല!” സീമന്തപുത്രൻ വിതുമ്പുന്നപോലെ തോന്നിയപ്പോൾ നകുലിനെ അമ്മ മാറോടു അണച്ചു.

ആദിവസത്തെ അലച്ചിൽ കൊണ്ടാവാം നിമിഷ നല്ലപോലെ വിയർത്തിരുന്നു, അവൾ നല്ലപോലെ തേച്ചു കുളിച്ച ശേഷം ചുരിദാറിന്റെ ടോപ് മാത്രമിട്ടുകൊണ്ട് ബെഡ്റൂമിലെത്തി, നകുൽ അവിടെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ബ്രൗസ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

“നകുലേട്ടാ…”

“നിനക്കല്ലേ എന്നോട് ദേഷ്യം! വേണ്ട മിണ്ടണ്ട..”

നിമിഷ പതിയെ വാതിൽ ചാരികൊണ്ട് ഈറൻ മുടി മുന്നിലേക്കിട്ടപ്പോൾ അതിന്റെ മണവും ഭംഗിയും കണ്ടു നകുൽ അവളെ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി.

അവൾ നകുലന്റെ മടിയിലേക്കിരുന്നപ്പോൾ വേണ്ട എണീക്ക് എന്നവൻ പറഞ്ഞവളെ തള്ളി.

“ദേ