Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ]

കാറി.

“നീ വാ മടിയിലിരിക്കാം”

ചെറിയച്ഛൻ അവളെ മടിയിൽ ഇരിക്കാൻ വിളിച്ചതും അപർണ്ണ ജീപ്പിലേക്ക് പിടിച്ചു കയറി. എന്നിട്ടവൾ അച്ഛന്റെ മടിയിലിരുന്നു.

“എടി നീയെന്താ വരുന്നില്ലേ?!” അമാന്തിച്ചുള്ള നിൽപ് തുടരുമ്പോൾ അപർണ്ണ നകുലിനെയും നിമിഷയെയും മാറി മാറി നോക്കി പറഞ്ഞു.

“എടി നീ നകുലിന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നോ!!”

പണി പാലും വെള്ളത്തിൽ കിട്ടിയപോലെയായി നിമിഷയുടെ അവസ്‌ഥ! അമ്മയും അച്ഛനുമൊക്കെ മുന്നിലെ ജീപ്പിൽ പോയിരിക്കുന്നു, ഇതിപ്പോ കുടുംബത്തിലെ അകന്ന ബന്ധുക്കൾ ആരെല്ലാമോ ആണ് ജീപ്പിൽ. പോകാതെ ഇരിക്കാനും വയ്യ! നഖം കടിച്ചുകൊണ്ട് നിമിഷ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. നകുൽ ആവട്ടെ ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ നിമിഷയത്തെന്ന നോക്കി ഇരുന്നു.

തന്റെ പേരിൽ ആണ് ഇത്തവണത്തെ പൂജ! ജാതകദോഷത്തിൽ നിന്നും മുക്തി നേടാൻ വേണ്ടിയാണെന്ന് അമ്മയും അച്ഛനും പറഞ്ഞതോർത്തുപോയി.

മറ്റു പോം വഴിയില്ലാതെ നിമിഷ ജീപ്പിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. നകുൽ ആവട്ടെ അവളെ നോക്കി ചിരിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, അവളുടെ സൗഭാവം നല്ലപോലെ അവനറിയാം. അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചാൽ ഉറപ്പാണ് അവൾ കളിയാക്കുന്നപോലെ അതെടുക്കുള്ളു എന്ന്!

ചന്തിയോളം എത്തി നിൽക്കുന്ന ഈറൻ മുടി അവൾ മുന്നിലേക്കിട്ടു. നകുലിനെ നോക്കാതെ തന്നെ അവന്റെ മടിയിലേക്ക് ഇരിക്കുമ്പോ അപർണ്ണ നകുലിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. മറ്റൊന്നുമല്ല, രണ്ടാളും ത്രികോണ വടിവിൽ തെറ്റിയിരിക്കുന്നത് അവൾക്കുമറിയാം!

“എഡോ പാണ്ടി ഡ്രൈവറെ വണ്ടിയെടുക്കടോ!”

“എല്ലാരും കേറിയോ?”

“ആ കേറി കേറി”

ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ആയി. ഡ്രൈവർ ഒരു തമിഴനായിരുന്നു. ജീപ്പിൽ നിന്നും തമിഴ് പാട്ടുകൾ ഓരോന്നായി പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അതിനിടയിൽ ഒരു പാട് വന്നപ്പോൾ അപർണ്ണയ്ക്ക് ചിരിയടക്കാനായില്ല, താമരപ്പൂവുകും തണ്ണിക്കും എനിക്കും സൻടായെ