Chapter Title : പോത്തന്റെ മകൾ [Smitha]

നനച്ച് കടിച്ചു. അവൾ ആകെയൊന്ന് ഉലഞ്ഞ് ചാഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോൾ സ്ലീവ്‌ലെസ് ടൈറ്റ് നൈറ്റിയ്ക്കുള്ളിൽ കൊഴുത്ത് തുറിച്ച മുലകൾ ഉയർന്നു താഴ്ന്നു. തുടയ്ക്കകത്തേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറിയ നൈറ്റി അവൾ പിടിച്ച് നേരെയിട്ടു. പിന്നെ കൈയുയർത്തി തലമുടി തഴുകി കോതിയൊതുക്കി. കക്ഷത്തിലെ കുറ്റിരോമങ്ങളിൽ അയാളുടെ കണ്ണുകളുടക്കി. “"എന്നാ,നീ വളർന്നങ്ങ് വല്യ പെണ്ണായി എന്ന് തോന്നീട്ടാണോ പപ്പായോട് പറയാൻ പറ്റാത്തെ?"

ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ അയാൾ ചോദിച്ചു.

അതവളെ സ്പർശിച്ചു എന്ന് തോന്നി. അവൾ അൽപ്പം വിഷമത്തോടെ പോത്തനെ നോക്കി.

"ശരി ! നിനക്ക് വെഷമം ആണേൽ പറയണ്ട! ഞാൻ ചോദിക്കാം..."

അയാൾ ചായ ഒരിറക്ക് കൂടി കുടിച്ചിട്ട് ഗ്ളാസ് ടീപ്പോയിൽ വെച്ച് അവളെനോക്കി.

"നീ ആരെയാ കുണ്ടിയും മൊലയുമൊക്കെ കാണിച്ച് പെഴപ്പിക്കാൻ നോക്കിയേ?'

"ശ്ശ് ..ശ്ശ്യേ!!"

അവൾ നാക്ക് കടിച്ചു.

"ഇതെന്നതാന്നെപറയുന്നെ?"

"എടീ ആ തള്ള അങ്ങനെയല്ലേ പറഞ്ഞെ?"

സിന്ധു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

അയാൾ എന്തോ ആലോചിച്ചു.

"മോളേ.."

അയാൾ വാത്സല്യത്തോടെ വിളിച്ചു. സിന്ധു അയാളെ നോക്കി.

"ഔസേപ്പച്ചൻ എങ്ങനെയാ? നിന്നെ ശരിക്കും നോക്കുന്നുണ്ടോ?"

"പിന്നില്ലേ!"

അവൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

"വീട്ടു ചെലവും എല്ലാം ഒന്നും തെറ്റാതെ നടത്തും...എന്നെ എവടെ വേണേലും കൊണ്ടുപോകും..അയ്‌നൊന്നും കൊഴപ്പവില്ല..."

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ അതല്ല ചോദിച്ചേ..."

പോത്തൻ പറഞ്ഞു.

"കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് കൊറേ ആയില്ലേ? നിനക്ക് ഒരു മാറ്റോം ഇല്ലല്ലോ! നിന്റെ വയറ് നിറയ്ക്കാനൊള്ള കഴിവ് ഒന്നും ഔസേപ്പച്ചനില്ലേ?"

"ശ്ശ്യേ..ഈ പപ്പാ... പിന്നേം!"

"ശ്ശ്യേ..ഈ പപ്പാ പിന്നേം ! ഒന്ന് പൊക്കോണം! നേരെ വാ നേരെ പോ എന്ന് വെച്ചാ നിന്റെ വായീന്ന് ഒന്നും വീഴത്തില്ല. മറ്റേ ഫാഷ തന്നെയേ പറ്റുവൊള്ളൂ...എടീ അവന് സാധനം പൊങ്ങുവേലേന്ന്?"

"പപ്പാ..ഞാൻ പോകുവാ കേട്ടോ! ഇതുപോലെ ഒരു സാധനം!നാക്കിന് ഒരു എല്ലും ഇല്ല!"

"എടീ മൈരേ ഞാൻ കൂതീന്ന് മഞ്ഞള് മാറാത്ത കൊച്ചുങ്ങളോടല്ല വർത്താനം പറയുന്നേ! വയസ്സ് പത്തിരുപത് ആയില്ലേ നിനക്ക്? നിന്നോട് പിന്നെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാ എന്നാ? നീ കാര്യം പറ! നിന്നെപ്പോലെ ഒരു ഊക്കൻ സാധനത്തിന്റെ കടി മാറ്റാൻ ഒന്നും അവനെക്കൊണ്ട് പറ്റുന്നില്ലേ?"

അയാളുടെ ഓരോ വാക്കും