Chapter Title : പോത്തന്റെ മകൾ [Smitha]

മദം മുറ്റി നിന്ന സിന്ധുവിന്റെ മുലക്കണ്ണുകളിലും കൂതിവിടവിലും തുടയിടുക്കിലും കന്തിലും പൂറിലുമൊക്കെ സുഖത്തിന്റെ അഗ്നിസ്ഫുലിംഗങ്ങൾ "അത് പപ്പാ ഏതാണ്ട് അങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാ!

അവൾ മടിച്ചുമടിച്ചാണെങ്കിലും പറഞ്ഞു.

പോത്തൻ വിഷമത്തോടെ മകളെ നോക്കി.

"അതുകൊണ്ടാണോ നീയാ ചെറുക്കനെ വളയ്ക്കാൻ നോക്കിയേ?"

അയാൾ ചോദിച്ചു.

സിന്ധുവിന്റെ മുഖം വീണ്ടും ലജ്ജകൊണ്ട് ചുവന്നു.

"പപ്പാ എനിക്ക് പപ്പയോട് അതൊക്കെ പറയുമ്പം ഭയങ്കര ചമ്മലാ..!"

"എടീ മൈര് കൊച്ചേ..."

അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സിന്ധുവിനെ വിളിച്ചു.

"ആരുടെ മുഖത്ത് നോക്കീം കാര്യം നേരെ പറയാന്നൊള്ളതാ എന്റെ രീതിയും ശീലോം..അതല്ലേ നല്ലത്? അല്ലാതെ മനസ്സിൽ ഒളിച്ചും പാത്തും വെച്ച് ചുമ്മാ വീർപ്പ് മുട്ടണോ?"

"അതൊക്കെ ശരിയാ എന്നാലും പപ്പാ എന്റെ പപ്പായല്ലേ?"

"ഓഹോ!"

അയാൾ അവളെ നോക്കി.

"അതാണോ നിന്റെ വെഷമം? എനിക്കെന്നാടീ ഒരു കൊറവ്? നീ നോക്കിക്കേ...നല്ല സൂപ്പർ നെഞ്ചല്ലേ എന്റെ?"

അയാൾ തന്റെ വിരിഞ്ഞ മാറിലെ രോമങ്ങളിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

"പിന്നല്ലേ!"

അവൾ അഭിനന്ദിച്ച് അയാളെ നോക്കി.

"ആ സാറാമ്മ ചേടത്തി നോക്കുന്നത് കണ്ടില്ലാരുന്നോ? എന്നാ ഒര് നോട്ടവാരുന്നു! ഞാൻ വിചാരിച്ചു പപ്പാനെ അന്നേരം തന്നെ പിടിച്ച് കല്യാണം കഴിക്കൂന്ന്!"

"ഹഹഹ! ഓ! എനിക്ക് ഉപ്പ് നോക്കാൻ മാത്രം ഒണ്ടോടീ അവള്?"

"പപ്പാ..ങ്ഹാ!!"

അവൾ അയാളുടെ നേരെ കൈയുയർത്തി.

"ഇനി നീ ഇത് നോക്ക്..."

പോത്തൻ ഇരുകൈകളുടെയും മസിലുകൾ മുഴപ്പിച്ച് അവളെ കാണിച്ചു.

"സൂപ്പർ...!"

അവൾ പറഞ്ഞു.

"ഇനി നീ ഇത് നോക്കെടീ...!"

അയാൾ മുണ്ട് ഉയർത്തി തുടകളുടെ മസിലുകൾ അവളെ കാണിച്ചു.

സിന്ധുവിന്റെ കണ്ണുകൾ അയാളുടെ മസ്സിലുകളിൽ ഇഷ്ടത്തോടെ തറഞ്ഞു.

"ഞാനീ മസിലൊക്കെ നിന്നെ കാണിക്കുന്നത് എന്നേത്തിനാ എന്നറിയാമോ നെനക്ക്?"

അയാൾ ചോദിച്ചു.

സിന്ധു അയാളെ പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കി.

'"നിന്റെ വെഷമോം സങ്കടോം പറയാമ്മാത്രം ചെറുപ്പക്കാരനാ നിന്റെ അച്ഛൻ എന്ന് കാണിക്കാൻ! ഇനി വയസ്സമ്മാരോട് പറയാൻ നിനക്ക് വെഷമം ആണേൽ!" സിന്ധു കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അയാളെച്ചേർത്ത് പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് തലമുടിയിൽ ഉമ്മവെച്ചു.

"പപ്പായ്ക്ക് വയസ്സായെന്ന് ആരാ പറഞ്ഞെ?"

അവൾ ചോദിച്ചു.

"കണ്ടില്ലാരുന്നോ തൈക്കെളവി സാറാമ്മ ചേച്ചി എന്നാ