Chapter Title : പ്രഹേളിക [Ne-Na]

പറഞ്ഞു. "നിന്റെ കാമുകന്റെ വയറ്റിൽ കത്തി കയറാതെ തടഞ്ഞത് എന്റെ കൈ ആയിരുന്നു." കാവ്യയും അവൾക്കരികിൽ ആയി ബെഡിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ ആകാശിനെ നോക്കി അവൾ മന്ത്രിച്ചു. "ഹായ്.. ആകാശ്." ഒരു ചിരിയോടെ ആകാശ്പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് നേരിട്ടു സംസാരിക്കാൻ പറ്റിയല്ലോ." അവന്റെ വാക്കുകൾ കാവ്യയിലും നവീനിലും ചിരി ഉണർത്തി. ഈ സമയം അത്രയും അവർ എന്തൊക്കെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്നറിയാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു ആ റൂമിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റുള്ളവർ. റൂമിന്റെ വാതിക്കൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന നിവിന്റെ അച്ഛൻ മുന്നോട്ട് വന്ന് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ നവീന്റെ അച്ഛൻ ആണ്." മീര ബഹുമാനം നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. "എനിക്കറിയാം." കാവ്യ ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "അവൾക്ക് നിങ്ങളെ എല്ലാപേരെയും അറിയാം.. രണ്ടു ദിവസം മുൻപുവരെ നിങ്ങൾക്കൊപ്പം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നതല്ലേ ഇവൾ." അച്ഛൻ മീരയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ അതേ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ  തലയാട്ടി. .  .  .  . കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം. റിസപ്ഷൻ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാപേരും പിരിഞ്ഞ് പോയപോഴേക്കും രാത്രി 9 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

കാവ്യയോടൊപ്പം റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മീര പറഞ്ഞു. "ഇന്നലെ തൊട്ട് തുടങ്ങിയതാണ് ഈ ഒരുങ്ങിയുള്ള നിൽപ്പ്. കുറച്ച് നേരം കൂടി കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അവിടെ തളർന്ന വീണേനെ." "ലൈഫിൽ ഒരിക്കലേ ഉള്ളു ഈ ഒരു അവസരം. അപ്പോൾ ഇത്തിരിയൊക്കെ സഹിക്കണം." "ഒരു ആറു മാസം കൂടി കഴിഞ്ഞ് നീയും ഇങ്ങനെ നിൽക്കേണ്ടതാണ്. അപ്പോഴും ഇതേ ഡയലോഗ് പറയണം കേട്ടോ." രണ്ടു വീട്ടുകാരുടെയും സമ്മതത്തോടെ ഇന്നായിരുന്നു മീരയുടെയും നവീന്റെയും കല്യാണം. കാവ്യയുടെയും ആകാശിന്റെയും കല്യാണം ആകാശിന്റെ ആവശ്യപ്രകാരം ഒരു ആറു മാസം കൂടി കഴിഞ്ഞിട്ട് മതി എന്ന് തീരുമാനിച്ചിരിക്കുകയാണ്. കാവ്യയ്‌ക്കൊപ്പം പടികൾ കയറി തുടങ്ങിയപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നും നവീന്റെ അമ്മയുടെ വിളി വന്നു. "മോളെ.. ഈ പാലും കൂടി കൊണ്ട് പോ. ഇനി ഇതിനായി താഴേക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടല്ലോ." ഒരു നാണത്തോടു കൂടി മീര അമ്മയുടെ കൈയിൽ നിന്നും പാലും വാങ്ങി മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഡോർ തുറന്നു അകത്തേക്കു കയറിയ മീര കാണുന്നത് മൊത്തം മുല്ലപ്പൂ കൊണ്ടും റോസാപ്പൂ കൊണ്ടും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന ബെഡും