Chapter Title : പ്രകമ്പനം 🐍ഗന്ധർവ ക്ഷേത്രം🐍 [ഗില്ലി ബാല]

പുറത്തുവന്നു.

അവൾ അറിയാതെ തന്നെ തന്റെ ഇടുപ്പ് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി അവന്റെ വിരലിനെ സ്വീകരിച്ചു.

കുറച്ചുനേരം ആ മദനപ്പൊയ്കയിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് വിരുന്ന് നടത്തിയ ശേഷം, ഗന്ധർവ്വൻ തന്റെ വിരൽ പുറത്തെടുത്തു. വേദികയുടെ മദനജലത്താൽ കുതിർന്ന ആ വിരൽ അവളെത്തന്നെ നോക്കി അയാൾ സ്വന്തം വായിലേക്ക് ഇട്ടു. അത് നുണഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാൾ അവളെയൊന്ന് കണ്ണിറുക്കി നോക്കി.

വേദികയുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് തുടുത്തു. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് മുഖം മറച്ചു.

വേദിക (നാണത്തോടെ): "അയ്യോ... എന്താണ് അങ്ങ് ഈ കാണിക്കുന്നത്? ഗന്ധർവ്വാ... നാണമില്ലേ നിങ്ങൾക്ക്?"

ഗന്ധർവ്വൻ വശ്യമായി ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു. അവൻ അവളുടെ വിരലുകൾ മുഖത്തുനിന്നും പതുക്കെ മാറ്റി.

ഗന്ധർവ്വൻ: "ഇതിൽ നാണിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു ദേവി? ഞാൻ നിന്റെ പ്രസാദം സേവിച്ചതാണ്. അതിമനോഹരമായ, അമൃതിനേക്കാൾ മധുരമുള്ള നിന്റെ പ്രസാദം! ഈ ഭൂമിയിൽ ഇത്രയും രുചികരമായ മറ്റൊന്നില്ല."

വേദിക (കുറുമ്പോടെ): "അതൊക്കെ വെറും പുകഴ്ത്തലാണ്. നിങ്ങൾ ഗന്ധർവ്വന്മാർ എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങളോടും ഇങ്ങനെ തന്നെയാവും പറയുന്നത്, അല്ലേ?"

ഗന്ധർവ്വൻ (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്): "എല്ലാവരോടുമല്ല ഭവതീ... നിന്റെ ഈ ഉടലിനും ഈ ഗന്ധത്തിനും ഒരു പ്രത്യേക വശ്യതയുണ്ട്. നൂറുവർഷത്തെ എന്റെ കാത്തിരിപ്പിന് ദൈവം തന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനമാണ് നീ. നിന്റെ ഈ പരിഭ്രമവും നാണവുമാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്."

വേദിക: "എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഞാൻ ഈ കിടക്കുന്നത് സാക്ഷാൽ ഗന്ധർവ്വന്റെ കൂടെയാണോ എന്ന്. പുണ്യാളൻ ഇതറിഞ്ഞാൽ എന്നെ കൊല്ലും."

ഗന്ധർവ്വൻ: "പുണ്യാളൻ ഇതൊരിക്കലും അറിയില്ല ദേവി. ഇത് നിനക്കും എനിക്കും ഈ കാടിനും മാത്രം അറിയാവുന്ന രഹസ്യം. ഇനി പറയൂ... ഈ ഗന്ധർവ്വന്റെ സ്നേഹം നിനക്ക് ബോധിച്ചോ?"

വേദിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ സാവധാനം അവന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തു. അവളുടെ മൗനം സമ്മതമാണെന്ന് ഗന്ധർവ്വന് മനസ്സിലായി. മഴയുടെ താളത്തിനൊപ്പം ആ കൽമണ്ഡപത്തിൽ പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയൊരു അധ്യായം കുറിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.

ആ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ തണുത്ത കരിങ്കൽ തറയിൽ, പാലപ്പൂക്കളുടെ ലഹരിപിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധത്തിനിടയിൽ അവർ പരസ്പരം പുണർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഗന്ധർവ്വന്റെ നഗ്നമായ നെഞ്ചിലെ ചൂടേറ്റ് കണ്ണടച്ചു കിടന്ന വേദിക,