Chapter Title : ?പ്രീതിഹാര? 2 [അവസാന പാദം] [കൊമ്പൻ]

സത്യത്തിൽ ജോയ്‌ത്സ്‌നയ്ക്ക് എങ്ങനെയാണു അറിയാവുന്നത്!”

“അപ്പൊ അതും അറിയില്ലേ നിനക്ക്? നീയെങ്ങനെയാണ് പ്രിജിയെ പെണ്ണുകാണാൻ ചെന്നത്? ”അതൊരിക്കലും യാദൃശ്ചികമല്ല! പ്രീതി തന്നെയാണ് അത് ജ്യോത്സ്നയോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പ്രിജിയുടെ ഫോട്ടോ നിന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊടുത്തയച്ചത്……പക്ഷെ അതൊരിക്കലും മകളെ ചതിക്കാൻ ഒന്നുമല്ല കേട്ടോ, നിന്നെ കണ്ടോണ്ട് ഇരിക്കാൻ മാത്രമാണ്, അപ്പോഴും പ്രീതിയുടെ മനസ്സിൽ നീയുണ്ട്! നിന്നോട് പറയാതെ നീ അറിയാതെ പ്രണയിക്കുന്ന സുഖവും നീറ്റലും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ മകളെ നിനക്ക് സ്നേഹിക്കാൻ തന്നത്…..”

എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണീരു ഒഴുകുന്ന പോലെയെനിക്ക് തോന്നി, ഒരാളെ ഇത്രയുമധികം പ്രേമിക്കാനാവുമോ? അതും ഇത്രയും അന്ധമായി!!! തിരിച്ചുകിട്ടുമോ എന്നറിയാതെ….
മാധുരി പറഞ്ഞപോലെ പ്രണയത്തിനു പ്രായമുണ്ടെന്നു ഞാനും വിശ്വസിക്കുന്നില്ല! എങ്കിൽ പോലുമിതു….പ്രീതി!!!!!!!!
ഇതെന്തു മാജിക് ആണ്!!!!

ഞാനെന്റെ പ്രീതിയെ കെട്ടിപിടിച്ചു ചുണ്ടിൽ ചുണ്ട് ചേർത്ത് കെട്ടിപിടിക്കുന്നതോർക്കുമ്പോ പിറകിൽ നിന്നുമൊരു വിളി.
“മാധുരി അവർ വരാറായി ട്ടോ!!!”

“ഹായ് മഞ്ജരി, ഇതാണ് പ്രീതിയുടെ മരുമകൻ!”

“പ്രിജിമോൾടെ ഭർത്താവല്ലേ, ഇന്നലെ ഇവർ കല്യാണ മണ്ഡപത്തിൽ ഡിന്നർ കഴിക്കുമ്പോ ജ്യോത്സ്ന കാണിച്ചു തന്നിരുന്നു! അമൽ എന്നല്ലേ പേര്, ഞാൻ ജ്യോത്സ്നയുടെ അമ്മയാണ്!!!!”

ഞാനും അവരെ പരിചയപെട്ടു, അവർക്ക് പക്ഷെ ഇക്കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചൊന്നും അറിവില്ല എന്നത് കുറച്ചൊന്നുനല്ല സമാധാനം തന്നത്. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ പ്രീതിയെപോലെ ഒരു വീട്ടമ്മക്ക് അതും അമ്മായിയമ്മ എന്ന ലേബലിൽ ഇരിക്കുന്ന പെണ്ണിന് അവളുടെ ഭർത്താവ് മരിച്ചെങ്കിൽ നാട്ടാർക്ക് വാതിലിൽ മുട്ടാം; ചോദിച്ചാൽ അത് അവർ ഭർത്താവു മരിച്ചതല്ലേ അവർക്ക് മോഹങ്ങൾ ഉണ്ടാകില്ലേ?! തനിച്ചല്ലേ എന്നുള്ള ന്യായങ്ങൾ വേണേൽ പറയാം പക്ഷെ അവർക്കൊരു പ്രണയം ഇപ്പൊ ഉണ്ടെന്നെങ്ങാനും അറിഞ്ഞാൽ