പുനർജ്ജന്മം

Punarjanmam | Author : John abraham

​പുറത്ത് തോരാതെ പെയ്യുന്ന കർക്കിടക മഴ. കോഴിക്കോട്ടെ ആ പഴയ ഓഫീസിന്റെ ജനൽചില്ലുകളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു രാഹുൽ. ടാലിയിലെ അക്കങ്ങൾ കൂട്ടിമുട്ടിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്, പക്ഷേ ജീവിതത്തിലെ ചില കണക്കുകൾ പെട്ടെന്ന് പിണങ്ങാൻ തുടങ്ങും.

​"രാഹുൽ, അകത്തേക്ക് ഒന്ന് വരാമോ?" ബോസ്സിന്റെ വിളി വന്നപ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
​ക്യാബിനകത്ത് കയറിയപ്പോൾ ബോസ്സ് ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു. "കാര്യങ്ങൾ നിനക്കറിയാമല്ലോ രാഹുൽ, ഈ ബ്രാഞ്ച് നമ്മൾ ക്ലോസ് ചെയ്യാൻ പോവുകയാണ്. പക്ഷേ നിന്നെ എനിക്ക് വിടാൻ പറ്റില്ല. നമ്മുടെ എറണാകുളം ഓഫീസിൽ നിനക്ക് ഒരു സീറ്റ് ഞാൻ റെഡിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അടുത്ത മാസം തന്നെ ജോയിൻ ചെയ്യണം."

​രാഹുൽ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപേ അദ്ദേഹം തുടർന്നു, "നീ എത്രയും പെട്ടെന്ന് എറണാകുളം ഓഫീസിന് അടുത്ത് തന്നെ ഒരു താമസസ്ഥലം നോക്കിക്കോ. കൂടെ മീരയുമുണ്ടല്ലോ, അതുകൊണ്ട് നല്ലൊരു സ്ഥലം തന്നെ നോക്കണം. വാടകയുടെ കാര്യം നീ ഓർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട, അത് കമ്പനി പേ ചെയ്തോളും."

​ശരി സാർ എന്ന് പറഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോഴും രാഹുലിന്റെ കാതിൽ ആ മഴയുടെ ഇരമ്പലായിരുന്നില്ല, ഉള്ളിലെ ആധിയായിരുന്നു. 27 വയസ്സിനിടയിൽ കോഴിക്കോടിന്റെ മണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരടി മാറി നിന്നിട്ടില്ല. 24 വയസ്സുള്ള മീരയെയും കൂട്ടി ആ തിരക്കുള്ള നഗരത്തിലേക്ക്...
​
ഓഫീസിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ബൈക്കിന്റെ വേഗത കുറവായിരുന്നു. മഴ നനഞ്ഞ് കുതിർന്ന റോഡിലൂടെ പോകുമ്പോൾ മനസ്സ് നിറയെ മീരയായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഈ നാടും വീടും വിടുന്നത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല. എങ്ങനെ അവളോട് ഇത് പറയും?
​വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഉമ്മറത്തെ ചെടിച്ചട്ടികൾക്കിടയിൽ നിന്ന് മീര തന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നത് രാഹുൽ കണ്ടു. ആ ചിരി മായുന്നത് രാഹുലിന് ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകില്ലായിരുന്നു..

ഇന്ന് വല്ലാതെ വൈകിയല്ലോ രാഹുലേട്ടാ.. മുഖമെന്താ ഇത്ര വാടിയിരിക്കുന്നത്?" ബൈക്ക് സ്റ്റാന്റിൽ വെക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ അടുത്തു വന്ന് ചോദിച്ചു.
​"ഏയ്.. ഒന്നുമില്ല മീരേ, ഓഫീസിൽ കുറച്ച് തിരക്കായിരുന്നു," ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ രാഹുൽ അകത്തേക്ക് കയറി.
​കുളിച്ചു കഴിഞ്ഞ് വന്നപ്പോഴും രാഹുൽ അധികം സംസാരിച്ചില്ല. സാധാരണ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അവളെ കളിയാക്കാറുള്ള അവൻ ഇന്ന് നിശബ്ദനായിരുന്നു. അത്താഴത്തിന് മീര അവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട മീൻ കറി കൂട്ടി വിളമ്പി. എന്നിട്ടും രാഹുൽ വെറുതെ ചോറിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് വരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
​"രാഹുലേട്ടാ.. മീൻ കറി ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ?" അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോഴാണ് അവൻ സ്വബോധത്തിലേക്ക് വന്നത്.

​"ആ.. ഇഷ്ടപ്പെട്ടു മീരേ, നല്ല രുചിയുണ്ട്," അവൻ വേഗം കഴിച്ചു തീർത്തു. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴെല്ലാം മീരയുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ മുഖത്തെ ആ നിഴലുകളെ തിരയുകയായിരുന്നു.

​രാത്രി മുറിയിൽ ലൈറ്റ് അണച്ച്, ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന നിലാവിന്റെ നേർത്ത വെട്ടത്തിൽ അവർ കട്ടിലിൽ ചാര്ന്നിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് ജനാല വഴി അകത്തേക്ക് വീശുന്നുണ്ട്. മീര പതുക്കെ രാഹുലിന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതുക്കെ താളം പിടിച്ചു.
​"ഇനി