Chapter Title : പുനർജ്ജന്മം 3 [ജോൺ എബ്രഹാം]

അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചു വന്നല്ലോ..."

​സുനിത ഒന്നും മിണ്ടാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതുക്കെ ചായഞ്ഞു. അവളുടെ തലയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് തലോടി. പുറത്തെ ലോകം അവർ മറന്നുപോയി. രാഹുലോ മീരയുടെ പഴയ ജീവിതമോ ഒന്നും ഇപ്പോൾ അവിടെയില്ല. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ വേണുവേട്ടനും സുനിതയും മാത്രം.

സുനിത പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ ആ മഞ്ഞ സാരിയുടെ തലപ്പ് തറയിൽ മുട്ടി നീങ്ങുന്ന ശബ്ദം മാത്രം ആ നിശബ്ദതയിൽ കേട്ടു. അവൾ നേരെ നടന്നത് മുറിയുടെ മൂലയിലുള്ള ആ പഴയ തേക്ക് തടിയിൽ തീർത്ത അലമാരയുടെ അടുത്തേക്കായിരുന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അവളെത്തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. സുനിത ആ അലമാരയുടെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ അവളുടെ പഴയ സാരികളും വസ്ത്രങ്ങളും അവൾ എട്ടു വർഷം മുൻപ് എങ്ങനെയാണോ മടക്കി വെച്ചത്, അതേപടി തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ വസ്ത്രത്തിലും വിരലോടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു മന്ദഹാസം വിരിഞ്ഞു.

​പെട്ടെന്ന് അവൾ അലമാരയുടെ മുകൾഭാഗത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ വിടവിലേക്ക് കൈനീട്ടി. അവിടെ ഒളിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ആ പഴയ പിച്ചള ചാവി അവൾ തപ്പി എടുത്തു. വേണുവേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു. ആ ചാവി അവിടെ ഇരിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം പോലും മറന്നുപോയിരുന്നു. സുനിത ആ ചാവി ഉപയോഗിച്ച് അലമാരയ്ക്കുള്ളിലെ ചെറിയ ലോക്കർ പതുക്കെ തുറന്നു.

​അതിൽ അവൾ പണ്ട് സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ചില പഴയ കത്തുകളും, അവരുടെ വിവാഹ നിശ്ചയത്തിന്റെ ഫോട്ടോയും, പിന്നെ ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ മോതിരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ മോതിരം കയ്യിലെടുത്ത് ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കി നിന്നു.
​സുനിത: (പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി) "വേണുവേട്ടാ... ഇത് കണ്ടോ? നിങ്ങൾ എനിക്ക് ആദ്യമായി വാങ്ങിത്തന്ന ഈ മോതിരം... ഞാൻ ഇത് എത്ര ഭദ്രമായിട്ടാണ് ഇവിടെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നതെന്ന് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല... എല്ലാം ഞാൻ വെച്ചതുപോലെ തന്നെ ഇവിടെയുണ്ട്."

​വേണുവേട്ടൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ കസേരയിൽ തറഞ്ഞുപോയി. മീരയ്ക്ക് ഈ ചാവിയെക്കുറിച്ചോ ലോക്കറിനെക്കുറിച്ചോ അറിയാൻ ഒരു വഴിയുമില്ല. ഇത് തന്റെ സുനിത തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പായി. അവളുടെ ഓരോ ചലനവും,