Chapter Title : പുനർജ്ജന്മം 3 [ജോൺ എബ്രഹാം]

ആ നോട്ടത്തിൽ എട്ടു വർഷത്തെ വിരഹത്തിന്റെ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.ചുവന്ന കർട്ടനിലൂടെ കടന്നു വരുന്ന ചുവന്ന വെളിച്ചം മുറിയിലാകെ ഒരു മാന്ത്രികത പടർത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ നേരെ ചെന്ന് ആ പഴയ മരക്കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. സാരിയുടെ മഞ്ഞ നിറം ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ കലർന്ന് ഒരു പ്രത്യേക ശോഭ നൽകി.

​സുനിത പതുക്കെ ആ പൊതി അഴിച്ചു. മുറിയിലാകെ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ തീവ്രമായ സുഗന്ധം പടർന്നു. അവൾ ആ പൂക്കൾ തന്റെ ഉള്ളംകൈയ്യിൽ വാരിയെടുത്തു. എന്നിട്ട് വാതിൽക്കൽ സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുന്ന വേണുവേട്ടനെ നോക്കി അതീവ പ്രണയത്തോടെ വിളിച്ചു.
​സുനിത: "വേണുവേട്ടാ... ഇങ്ങനെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കാതെ ഇങ്ങ് വന്നേ. ഈ പൂക്കൾ എന്റെ തലയിൽ ഒന്ന് ചൂടി തരൂ... പഴയതുപോലെ."

​അവളുടെ ആ വിളിയിൽ ഒരു ആജ്ഞാപനവും അതിലേറെ പ്രണയവും ഉണ്ടായിരുന്നു. വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സുനിത തന്റെ കറുത്ത മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ വശത്തേക്ക് മാറ്റിയിട്ടു. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കഴുത്തിലെ വശ്യതയും ആ നേർത്ത മഞ്ഞ ബ്ലൗസിനുള്ളിലെ വെളുത്ത തോളും തെളിഞ്ഞു കണ്ടു.

​വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ ആ മുല്ലപ്പൂക്കൾ അവളുടെ മുടിയിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾ സുനിതയുടെ മുടിയിലും കഴുത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്തും പതുക്കെ തട്ടിയപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ സ്പർശനം അവളിൽ ഒരു വലിയ അനുഭൂതി പടർത്തി. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധവും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ആ ചുവന്ന വെളിച്ചവും ചേർന്ന് ആ മുറിയെ മറ്റൊരു ലോകമാക്കി മാറ്റി.

​പൂക്കൾ ചൂടിക്കഴിഞ്ഞതും സുനിത പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.

​സുനിത: "ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് വേണുവേട്ടാ? നിങ്ങളുടെ ആ പഴയ സുനിതയെപ്പോലെ തന്നെയില്ലേ? രൂപം മാറിയെങ്കിലും ഈ മണം നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലേ?"

വേണുവേട്ടന്റെ  കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു.

​വേണുവേട്ടൻ: "സുനിതേ... എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. എട്ടു വർഷത്തെ എന്റെ ഈ ഏകാന്തതയ്ക്ക് ഇന്ന് അവസാനമായതുപോലെ തോന്നുന്നു. നീ ശരിക്കും എന്റെ