Chapter Title : പുനർജ്ജന്മം 6 [ജോൺ എബ്രഹാം]

ചന്തികൾ തമ്മിൽ അടിക്കുന്ന ശബ്ദവും മീരയുടെ വന്യമായ ശ്വാസോച്ഛ്വാസവും നിറഞ്ഞു. അങ്കിൾ ആഞ്ഞു പണിയാൻ തുടങ്ങി. ഇടയ്ക്ക് അദ്ദേഹം അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു: "സുനിതേ... നിന്നെ എനിക്ക് വേണം..."
​ആ നിമിഷം മുതൽ മീരയുടെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി. അവൾ അങ്കിളിന്റെ നടുവിൽ കാലുകൾ ചുറ്റി മുറുക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "വേണുവേട്ടാ... വിടരുത്... എന്നെ ഇനിയും സുഖിപ്പിക്കൂ..."
​ആ രാത്രി ആ ബെഡ്റൂം പഴയ ഓർമ്മകളുടെയും പുതിയ ആവേശങ്ങളുടെയും ഒരു സംഗമഭൂമിയായി മാറി. അവർ പരസ്പരം അലിഞ്ഞുചേർന്നു.

പുറത്ത് രാത്രിയുടെ നിശബ്ദത. രാഹുൽ പൂച്ചയെപ്പോലെ പതുങ്ങി ജനലിന്റെ അരികിൽ നിലയുറപ്പിച്ചു. ഉള്ളിൽ നിന്നും കേൾക്കുന്ന ഓരോ ശബ്ദവും അവന്റെ കാതുകളിൽ തുളച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​ആദ്യം കേട്ടത് മീരയുടെ തളർന്ന, എന്നാൽ ആവേശഭരിതമായ ശബ്ദമാണ്. "അങ്കിൾ... പതുക്കെ... അങ്കിൾ..." എന്ന് അവൾ വിളിക്കുന്നു. എന്നാൽ അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ മാറി. ഒരുതരം ആവേശവും വിറയലും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ അദ്ദേഹം വിളിച്ചു: "സുനിതേ... എന്റെ സുനിതേ... നിന്നെ എനിക്ക് വിട്ടുതരാൻ പറ്റില്ല..."
​ആ വിളി കേട്ടതും അതുവരെ 'അങ്കിൾ' എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന മീരയുടെ സ്വരം പെട്ടെന്ന് മാറിമറിഞ്ഞു. വളരെ സ്വാഭാവികമായി, വർഷങ്ങളായുള്ള പരിചയത്തോടെ അവൾ മറുപടി നൽകി: "വേണുവേട്ടാ... ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോയിട്ടില്ലല്ലോ. ഞാൻ എന്നും നിങ്ങളുടെ കൂടെത്തന്നെയുണ്ട്."
​രാഹുൽ ഞെട്ടിപ്പോയി! മീരയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഇപ്പോൾ മീരയല്ല സംസാരിക്കുന്നത്. അത് അങ്കിളിന്റെ പരേതയായ ഭാര്യ സുനിതയുടെ ഭാവമായിരുന്നു. "വേണുവേട്ടാ... അന്നത്തെ ആ രാത്രി ഓർമ്മയുണ്ടോ?" എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അങ്കിളുമായി മാത്രം പങ്കിട്ട പഴയ ചില സ്വകാര്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി