പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ

Pushpa Ariyathe | Author : Gilli Bala

പുറത്ത് കാറ്റ് മരച്ചില്ലകളെ തഴുകി കടന്നുപോകുന്നു. ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ മെഴുകുതിരി വെട്ടത്തിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം. കിടക്കയിൽ, പ്രണയത്തിന്റെ ആവേശം അടങ്ങിയ ശേഷം തളർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു പുഷ്പയും ശ്രീവല്ലിയും.

പുഷ്പയുടെ കരുത്തുറ്റ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ച്, അവന്റെ വിയർപ്പിന്റെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും മണം ആസ്വദിച്ച് ശ്രീവല്ലി കിടന്നു.

​അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ മെല്ലെ തലോടിക്കൊണ്ട് പുഷ്പ കുറേനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. അവന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം അപ്പോഴും ക്രമമായിരുന്നില്ല.

​ശ്രീവല്ലി: (മെല്ലെ തലയുയർത്തി നോക്കി)

"എന്തിനാ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? നാളെ പോകേണ്ടതല്ലേ... ഒന്ന് ഉറങ്ങിക്കൂടെ?"

​പുഷ്പ: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചുയർത്തി) "ഈ പുഷ്പരാജിന് ഉറക്കമൊന്നുമില്ലടീ... നിന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കിയിരുന്നാൽ ഈ രാത്രി തീരില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്നു."

​ശ്രീവല്ലി: "ചൈന വരെ പോകണ്ടേ? അവിടെ വലിയ വലിയ ആൾക്കാരാണെന്നാ കേശവൻ പറഞ്ഞത്. എനിക്ക് എന്തോ ഒരു പേടി. അവിടെ ചെന്നിട്ട് അടിയുണ്ടാക്കാൻ നിൽക്കരുത്, കേട്ടല്ലോ?"

​പുഷ്പ ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് അവളെ തന്നിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു.

​പുഷ്പ: "നീ പേടിക്കണ്ട. ഈ പുഷ്പയെ തൊടാൻ അവിടെ ആരും ജനിച്ചിട്ടില്ല. പിന്നെ, നിന്റെ ഈ മുഖം മനസ്സിൽ ഉള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. ലോഡ് എത്തിച്ച്, പണവുമായി ഞാൻ വേഗം തിരിച്ചെത്തും. അന്ന് നമുക്ക് ഇതിലും വലിയൊരു ആഘോഷം നടത്താം."

​ശ്രീവല്ലി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ചിത്രം വരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അല്പം നനഞ്ഞിരുന്നു.

​ശ്രീവല്ലി: "നിങ്ങൾ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ഈ വീടും കാടും ഒക്കെ എനിക്ക് പേടിയാ. കേശവനും പിള്ളേരും ഉണ്ടെങ്കിലും... നിങ്ങളുടെ ആ ശബ്ദം കേട്ടില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് സമാധാനം ഉണ്ടാവില്ല."

​പുഷ്പ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.

​പുഷ്പ: "കേശവനോട് ഞാൻ എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവൻ നിന്റെ നിഴലായി കൂടെയുണ്ടാകും. നീ ധൈര്യമായിരിക്കണം. ഈ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ റാണി നീയല്ലേ? ഞാൻ വരുന്നത് വരെ ഈ സിംഹാസനം നീ കാക്കണം."

​ആ രാത്രിയുടെ ബാക്കി സമയം അവർ പരസ്പരം വാക്കുകൾ കൊണ്ടും മൗനം കൊണ്ടും പ്രണയിച്ചു. നേരം പുലരാൻ ഇനി അധികം സമയമില്ലെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. പുഷ്പയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ യാത്രയ്ക്ക് മുൻപുള്ള ആ നിമിഷങ്ങൾ, ശ്രീവല്ലിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുമെന്ന് അവർ അപ്പോൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

മുറിയിലെ നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം ചുവരുകളിൽ നിഴൽരൂപങ്ങൾ തീർത്തു. ജനലിലൂടെ വരുന്ന തണുത്ത കാറ്റ് പുഷ്പയുടെ കരുത്തുറ്റ ശരീരത്തെ തഴുകി കടന്നുപോയി.

ചൈനയിലേക്കുള്ള തന്റെ വലിയ യാത്രയ്ക്ക് മുൻപ്, തന്റെ സർവ്വസ്വവുമായ ശ്രീവല്ലിയോടൊപ്പം ചിലവിടുന്ന ഈ നിമിഷങ്ങൾ പുഷ്പയ്ക്ക് വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

​ശ്രീവല്ലി അവന് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയവും ഒപ്പം ഒരു ചെറിയ പരിഭവവും കലർന്നിരുന്നു. പുഷ്പ തന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ മൃദുവായ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി.

​പുഷ്പ: "എന്താ ആമി... ഈ പുഷ്പരാജിന്റെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കാൻ ഇത്ര നാണമോ?"

​ശ്രീവല്ലി: (മെല്ലെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു) "നാണമല്ല സാമി...

നിങ്ങൾ നാളെ